poniedziałek, 23 lipiec 2012 08:13

Rafał Zgorzelski: Niespełnione marzenia p. Annana

Oceń ten artykuł
(1 głos)

KofiAnnan


  dr Rafał Zgorzelski

Recenzja: Pascal Vasselin (reż.) „Kofi Annan: le reve suspend” („Kofi Annan: Niespełnione marzenie”), czas trwania: 60 min., Produkcja: ALEGRIA, ARTE FRANCE, film dokumentalny, Francja 2010.

Zaledwie kilka dni temu (w dniu 14 lipca 2012 roku) odbyła się w kanale telewizyjnym Planete+ premiera francuskiego dokumentu w reżyserii Pascala Vasselina zatytułowanego „Kofi Annan. Niespełnione marzenie”. To osobiste wyznanie dwukrotnego sekretarza generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych (w latach 1997-2006) oraz laureata Pokojowej Nagrody Nobla z 2001 roku.

Urodzony w Ghanie polityk opowiada w filmie o sobie, swoim dzieciństwie, studiach i karierze zawodowej w strukturach ONZ oraz podejmowanych zabiegach na rzecz pokoju na świecie.

– Nasz nauczyciel podczas jednej z lekcji powiesił na ścianie kartkę białego papieru z malutką czarną kropką – wspomina Annan. – Na pytanie, co widzimy, uczniowie stwierdzili, że czarną kropkę. Nauczyciel odpowiedział: „Nikt z was nie zauważył wielkiej białej kartki. Dostrzegliście tylko małą kropkę. To podejście niewłaściwe. Nie skupiajcie się na tym, co złe. Starajcie się dostrzec dobro w otaczającym was świecie”. Tę lekcję – dodaje były sekretarz generalny ONZ – zapamiętałem na całe życie.

Kofi Annan ciepło wspomina swoje, jak twierdzi, ciekawe dzieciństwo, dobrze mówi też o swojej szkole i nauczycielach; dorasta w wybijającym się na niepodległość państwie. W 1959 roku Annan wyjeżdża na studia do USA (Minnesota), a od 1962 roku kontynuuje naukę w Genewie, gdzie podejmuje pracę w ONZ.

W USA, o czym wspomina, pierwszy raz w życiu spotyka się ze zjawiskiem rasizmu, co jest dla niego zaskoczeniem, ponieważ przyjeżdżając do tego kraju uważa go za wysoce rozwiniętą demokrację. Mówi o swojej pierwszej wizycie u fryzjera, gdy ten odmówił mu strzyżenia ze względu na kolor skóry. W ten o to sposób pryska czar Ameryki.

Rozpoczynając pracę w WHO (Światowej Organizacji Zdrowia) w wieku zaledwie 21 lat Annan nie pomyślał zapewne, że po 28 latach od tego wydarzenia (w wieku 59 lat) obejmie zaszczytne stanowisko sekretarza generalnego ONZ. Zresztą jak twierdzi, był przekonany, że po studiach wróci do Ghany by realizować swoje marzenie pracy dla własnego narodu i państwa. Z perspektywy czasu ocenia swoje decyzje w ten sposób, że pojął, iż może pracować na rzecz Ghany i Afryki o wiele bardziej efektywnie z pozycji zaangażowania w organizacje międzynarodowe.

W filmie opowiada Kofi Annan także o udziale w misjach pokojowych na świecie, a także o swych początkach na stanowisku sekretarza generalnego ONZ, o nie zawsze łatwych decyzjach, które musiał podejmować w swej pracy. Mówi też o trudnościach, jakie spotykał, wraz z ONZ, na swej drodze w pokojowym rozwiązywaniu najważniejszych problemów świata.

Kofi Annan opowiada też o dwóch zderzających się wizjach funkcjonowania świata – bliskiej mu wizji polegającej na pokojowym rozstrzyganiu problemów oraz agresywnej koncepcji USA dostrzegającej drogę do pokoju poprzez konflikty zbrojne. Ze smutkiem mówi Annan o podejmowanych przeciwko niemu działaniach – wysuwane zarzuty dotyczące nieprawidłowości, w tym finansowych, w funkcjonowaniu ONZ – w związku z brakiem poparcia oraz krytycznym stanowiskiem z jego strony dla koncepcji inwazji USA na Irak. Zresztą Annan poznaje bliżej Irak w 1990 roku, gdy po inwazji tego państwa na Kuwejt, zabezpiecza, z ramienia ONZ, ewakuację personelu międzynarodowego oraz realizuje działania na rzecz uwolnienia zachodnich zakładników przetrzymywanych w tym państwie.

Kofi Annan uważa, że w odniesieniu do Iraku nie wyczerpano wszelkich możliwości pokojowego rozstrzygnięcia problemów. Pośrednio krytycznie odnosi się Annan do prezydenta USA Georga Busha. Akcentuje też i to, że w chwili najcięższej dla niego próby, gdy stał się przedmiotem ataków, społeczność międzynarodowa nie udzieliła mu należytego wsparcia, choć ostatecznie nie dano wiary wysuwanym przeciwko niemu zarzutom oraz doczekał się z jej strony rehabilitacji.

Wiele opowiada też Annan o kryzysie w Srebrnicy oraz w Rwandzie, zbrodniach w byłej Jugosławii, w Bośni i Hercegowinie. W Jugosławii Annan pełnił funkcję Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ, nadzorującego wycofywanie z tego obszaru sił UNPROFOR – u i zastępowanie ich wojskami NATO. Uznaje za duży sukces powołanie w 1998 roku Międzynarodowego Trybunału Karnego (z siedzibą w Hadze) ds. osądzania zbrodniarzy wojennych, a następnie ds. zbrodni w byłej Jugosławii oraz Rwandzie.

Kofi Annan w swej pracy w ONZ zabiegał o wzmocnienie roli tej organizacji jako instytucji działającej na rzecz pokoju i rozwoju oraz obrony praw człowieka. Zakończył swą misję w ONZ z przekonaniem, że w materii światowego pokoju jest jeszcze wiele do zrobienia.

Film jest ciekawy, warto go zobaczyć choćby dlatego, aby przyjrzeć się bliżej kulisom funkcjonowania Organizacji Narodów Zjednoczonych, a tym bardziej światowej polityki, władzy, która wywiera istotny wpływ na zachowania i postawy państw, narodów i jednostek.

Doświadczony dziennikarz francuski (związany m. in. z Canal+, France 3, France 2) zrealizował zdecydowanie wartościowy film, zresztą kolejny w swojej karierze. Warto dodać, że jest on powtarzany przez Planete+, a więc zapewne będzie możliwość jego obejrzenia na tym kanale.

Przeczytaj w tym temacie:

Jędrzej Czerep: Międzynarodowy Trybunał Karny – sukces czy porażka?


 

Czytany 6947 razy Ostatnio zmieniany czwartek, 30 październik 2014 00:04