Wydrukuj tę stronę
środa, 07 marzec 2012 11:21

Raport Ligii Państw Arabskich dotyczący Syrii

Oceń ten artykuł
(0 głosów)

boki  ECAG

Prezentujemy przekład „Raportu Ligii Państw Arabskich”, dotyczący sytuacji w Syrii. Niniejszy raport był efektem prac obserwatorów z ramienia LPA, trwających od 24 grudnia 2011 roku do 18 stycznia 2012 roku. 160 obserwatorów reprezentowało wszystkie państwa członkowskie Ligii Arabskiej (za wyjątkiem Libanu). Surowe kryteria doboru członków misji, oraz pryncypialność w badaniu problemu, miały na celu zapobieżenie jakiejkolwiek stronniczości wniosków raportu. Była to również pierwsza, na tak szeroka skalę, misja międzynarodowych obserwatorów w Syrii.

Przetłumaczenie raportu, z analitycznego punktu widzenia, ma ogromne znaczenie, głównie ze względu na fakt zatajania jego treści nie tylko przez część mediów, ale przede wszystkim przez organy samej (na czele, której stoi obecnie Katar) Ligii Państw Arabskich, o czym już wcześniej informowaliśmy [1].  Powodem przemilczania raportu Ligii Arabskiej jest brak zbieżności wniosków z niego płynących, z jednostronną wizją, ferowaną przez państwa zachodnie, obarczającą definitywnie władze w Damaszku, za rozlew krwi.

Przeciek treści raportu zawdzięczamy przede wszystkim sudańskiemu generałowi al-Dabiemu, szefowi misji, którego milczenie próbowano kupić, o czym również informowaliśmy [2].  Władze takich państw jak Katar, Turcja, Francja czy USA spodziewały się, że dokument będzie asumptem dla Rady Bezpieczeństwa do podjęcia militarnej interwencji w Syrii. Treść raportu jednak w dużej mierze pokrywa się z obrazem sytuacji, przedstawianym przez władze syryjskie.

Mimo zastrzeżeń wysuwanych pod adresem władz w Damaszku, dokładnie wypunktowanych, wnioski z raportu nie pozostawiają złudzeń. Nie było żadnych zorganizowanych represji i morderstw syryjskiego rządu wymierzonych w pokojowych demonstrantów. Zamiast tego mieliśmy do czynienia z działalnością uzbrojonych gangów, odpowiedzialnych za śmierć setek cywilów, i ponad tysiąc zabitych syryjskich żołnierzy. Używano śmiertelnej taktyki atakowania cywilnych i policyjnych pojazdów, atakowania pociągów transportujących ropę, niszczenia różnych form cywilnej infrastruktury.

Niniejszy raport do tej pory nie został ogłoszony oficjalnie. W załączniku znajduje się jego treść w języku angielskim, która została pobrana z serwisu scribd.com [3]. Niniejsze tłumaczenie nie jest pełne. Przetłumaczona została jego tylko zasadnicza treść tabele i wykazy pozostawiliśmy do przejrzenia w samym dokumencie. Zachęcamy do lektury.

Misja Obserwacyjna Ligii Arabskiej w Syrii
Raport Szefa Misji Obserwacyjnej Ligii Arabskiej w Syrii obejmujący okres od 24
grudnia 2011 do 18 stycznia 2012

W imię Boga Miłosiernego, Litościwego

„Zaofiarowaliśmy depozyt niebiosom, ziemi i górom, lecz one odmówiły noszenia go
przestraszyły się i poniósł go człowiek - on przecież jest niesprawiedliwy i nieświadomy” [Koran 33:72]

I.     Podstawy prawne
1.     Na mocy uchwały numer 7436 z dnia 2 listopada 2011 r. Rada Ligi Państw Arabskich przyjęła dołączony do niej arabski plan działania, i z zadowoleniem przyjęła akceptację przez Rząd Syrii tegoż planu, oraz podkreśliła, jak bardzo ważne jest, aby Rząd Syrii zobowiązał się do jak najszybszego wprowadzenia w życie postanowień wyżej wspomnianego planu.

2.     16 listopada 2011 r., Rada Ligii Państw Arabskich przyjęła uchwałę numer 7439, zatwierdzającą projekt protokołu przewidującego utworzenie Centrum Prawnego oraz upoważniającą Misji Obserwacyjne Państwu Ligi Arabskiej do kontrolowania czy postanowienia tzw. "arabskiego planu działania", mające na celu rozwiązanie kryzysu w Syrii i ochronę ludności są wprowadzane w życie. Uchwała ta zobowiązuje Sekretarza Generalnego Ligi Państw Arabskich do podjęcia odpowiednich działań zamierzających do mianowania Szefa Misji Obserwacyjnej Ligi Państw Arabskich w Syrii oraz do nawiązania kontaktu z Rządem Syrii w celu popisania Protokołu.

3.     Na mocy uchwały numer 7441 z dnia 24 listopada 2011 r. Rada Ligi Państw Arabskich zażądała, aby Sekretarz Generalny Ligi Państw Arabskich nakazał umieszczenie Misji Obserwacyjnej w Syryjskiej Republice Arabskiej, zamierzające do rozpoczęcia swojego zadania zaraz po podpisaniu protokołu.

4.     19 grudnia 2011 r. Syryjska Republika Arabska i Sekretariat Generalny Ligi Państw Arabskich podpisali protokół. Przewiduje on utworzenie specjalnej delegacji oraz wysłanie jej do Syryjskiej Republiki Arabskiej. Misja ta ma składać się z ludzi pochodzących z krajów arabskich, którzy są ekspertami w dziedzinach cywilnych i wojskowych oraz z arabskich organizacji pozarządowych, zajmujących się obroną praw człowieka. Zgodnie z ustaleniami, zawartymi w Paragrafie 5 członkowie misji powinni przesyłać Sekretarzowi Generalnemu Ligi Państw Arabskich regularne raporty, opisujące wyniki ich pracy oraz przedkładać je Rządowi Syrii za pośrednictwem Komisji Ministerialnej Ligi Arabskiej, odpowiedzialnej za sytuację w Syrii Radzie Ligi Arabskiej na szczeblu ministerialnym do jej własnego wzglądu lub pojęcia odpowiedniego działania.

5.     5 grudnia 2011 r. Rada Ligi Arabskiej zgodziła się mianować Generała Muhammada Ahmada Mustafę Al-Dabi, pochodzącego z Republiki Sudanu, na stanowisko Szefa Misji Obserwacyjnej.

II.     Powstanie Misji

6.     Sekretariat Generalny poprosił Państwa Członkowskie oraz liczące się arabskie organizacje o przekazanie mu nazwisk ich kandydatów do wzięcia udziału w Misji. Na tej podstawie zostało wybranych 166 osób monitorujących z 13 krajów arabskich oraz 6 znaczących organizacji arabskich.

III.     Wizyta przyspieszonej delegacji Sekretariatu Generalnego w Syrii

7.     W ramach przygotowań do Misji przyspieszona delegacja Sekretariatu Generalnego odwiedziła Syryjską Republikę Arabską 22 grudnia 2011 r. Celem wizyty było omówienie przygotowań do Misji pod kątem logistycznym.

8.     Zgodnie z protokołem, Rząd Syrii potwierdził swoją gotowość do ułatwienia realizacji Misji w każdy możliwy sposób przez wyrażenie zgody na swobodne i bezpieczne przemieszczanie się wszystkich obserwatorów na terenie Syrii oraz przez powstrzymanie się od utrudniania pracy Misji pod pretekstem ochrony bezpieczeństwa czy spraw administracyjnych. Strona syryjska potwierdziła również, że jest zobowiązana zadbać o to, by w ramach Misji mogły zostać swobodnie zorganizowane wszystkie konieczne spotkania. Strona syryjska musi ponadto zapewnić całkowitą ochronę obserwatorom, biorąc pod uwagę, jaki były zakres odpowiedzialności Misji, w wypadku gdyby, mimo ostrzeżeń ze strony organów bezpieczeństwa, domagałaby się ona możliwości odwiedzenia pewnych terenów przez dziennikarzy oraz arabskie i międzynarodowe serwisy informacyjne, respektując przy tym wszystkie panujące w kraju zasady i regulacje.

VI.     Przybycie i wstępne wizyty Szefa Misji

9.     Szef Misji Generał Muhammad Ahmad Mustafa Al-Dabi, przyjechał do Syryjskiej Republiki Arabskiej w sobotni wieczór, dnia 24 grudnia 2011 r. Odbył serię spotkań z Ministrem Spraw Zagranicznych Walidem Al-Moualem oraz z pracownikami Syryjskiego Rządu, którzy stwierdzili, iż są w pełni gotowi współpracować z Misją oraz wspólnie dążyć do pokonania wszystkich przeciwności, stojących na drodze do jej sukcesu. Zostały zawarte wszystkie niezbędne porozumienia, dotyczące logistyki oraz bezpieczeństwa.

10.     Strona syryjska oświadczyła, że z obawy przed reakcją obywateli, jednostki ochrony nie będą mogły wkroczyć na pewne tereny wraz z obserwatorami. W odpowiedzi Szef Misi stwierdził, że pozwoliłoby to Misji zaangażować się w życie obywateli i opozycjonistów bez kontroli ze strony władz i dzięki temu sprawić, że pozbędą się oni strachu przed byciem ukaranym za kontaktowanie się z Misją.

11.     Szef Misji zakończył przygotowania techniczne w terenie i zapewnił niezbędne do rozpoczęcia pracy środki transportu i urządzenia komunikacyjne. Spotkał się z obserwatorami, którzy przyjeżdżali do Syrii i streścił im, jakie, zgodnie z protokołem, są zasady ich pracy oraz jak wygląda zakres ich obowiązków. Obserwatorzy złożyli specjalną przysięgę, która została napisana przez Szefa Misji.

12.     12 grudnia 2011 r. Szef Misji i dziesięciu obserwatorów odbyli wstępną wizytę w mieście Homs, jednym z największych centrów napięć, w którym zanotowano liczne akty przemocy i zbrojną konfrontację między armią i syryjską opozycją. Niemniej jednak niektóre bariery bezpieczeństwa pozostały nienaruszone.

13.     Zaraz po przyjeździe do Homs Szef Misji spotkał się z Gubernatorem miasta, który wytłumaczył, że w mieście wzrosła liczba aktów przemocy, popełnianych przez uzbrojone grupy przestępcze. Doszło do wielu porwań oraz do niszczenia obiektów rządowych i cywilnych. Brak żywności został spowodowany blokadami, założonymi przez te uzbrojone grupy, do których należy ponad 3000 osób. Gubernator powiedział następnie, że wszystkie próby złagodzenia sytuacji, podjęte przez ważne osobistości religijne i świeckie, zakończyły się fiaskiem. Zapytał czy istnieje możliwość wypuszczenia żołnierzy oraz pojazdów, które zostały zatrzymane w Baba Amr.

14.     Podczas odwiedzin w Baba Amr, Karam Al-Zaytun, Al-Khalidiyya i Al-Ghuta Misji nie towarzyszyła żadna ochrona. Członkowie Misji spotkali się z obywatelami należącymi do opozycji, którzy opowiedzieli im o wszechobecnym strachu, blokadzie i o aktach przemocy, których dopuściły się na nich władze państwa. Podczas intensywnej wymiany strzałów między obiema stronami konfliktu, członkowie Misji zobaczyli na własne oczy, do jakiego stopnia zostały zniszczone zewnętrzne dzielnice miasta. Członkowie Misji stali się świadkami intensywnej wymiany strzałów między wojskiem i siłami opozycji w Baba Amr. Na pobliskich terenach zobaczyli oni cztery pojazdy wojskowe i dlatego musieli powrócić do głównej siedziby Gubernatorstwa. Gubernator wyraził zgodę na to, aby pięciu członków Misji pozostało w Homs do następnego dnia. Umożliwiło im to przeprowadzenie badań terenowych i spotkanie się z możliwie jak największą liczbą obywateli.

15.     Zaraz po powrocie z Homs Szef Misji spotkał się z Rządem i zażądał wycofania pojazdów wojskowych z miasta, położenia kresu aktom przemocy oraz ochrony ludności cywilnej, usunięcia blokady oraz dostarczenia zapasów żywności. Potem wezwał obydwie strony do wymiany ciał tych, którzy polegli.

16.     Podczas tego spotkania strona syryjska zgodziła się wycofać wszelkie siły wojskowe z miasta i z dzielnic mieszkaniowych z wyjątkiem trzech niedziałających pojazdów wojskowych, które zostały otoczone. Jeden z nich został zabrany Armii przez uzbrojone grupy opozycji. Strona syryjska zażądała, aby grupy wsparcia należące do Misji naprawiły te pojazdy i usunęły je w zamian za:

uwolnienie czterech osób,
wymianę między stronami pięciu ciał oraz
za zgodę na dostarczenie rodzinom zapasów żywności i
na wjazd pojazdów sanitarnych w celu oczyszczenia terenu ze śmieci.

Pod koniec spotkania ustalono, że Misja uda się z kolejna wizytą do Homs następnego dnia w towarzystwie Generała Hassana Shariffa, rządowego koordynatora ds. bezpieczeństwa.

17.     Podczas tej wizyty członkowie Misji mieli okazję poznać jednego z leaderów opozycji, który pełnił funkcję Rzecznika Prasowego Rady Narodowej. Odbyła się zażarta dyskusja na temat propozycji Rządu Syryjskiego. Rozważono również, jaki byłby najlepszy sposób na wprowadzenie w życie tych ustaleń. Ostatecznie usunięto pojazdy wojskowe, doszło do wymiany ciał osób poległych a do miasta wjechały ciężarówki z żywnością. Jeżeli chodzi o więźniów, to zostali oni uwolnieni i powrócili do swoich rodzin tym samym uspokajając sytuację w mieście.

18.     Pięć dni później obserwatorzy zostali rozmieszczeni na terenie pięciu stref a Komisja Ministerialna zażądała, aby Szef Misji złożył jej raport na temat przebiegu pracy Misji. Dlatego 5 dni później pojechał on do Kairu i podczas spotkania, które miało miejsce dnia 8 stycznia 2012, przeprowadził prezentację przed członkami Komisji. Zdecydowano, że Misja powinna kontynuować i że Szef Misji powinien przedłożyć raport przed końcem okresu ustalonego w protokole, tj. przed 19 stycznia 2012 r.  Po powrocie Szefa Misji do Damaszku Misja musiała zamierzyć się z niezadowoleniem zarówno zwolenników Rządu jak i opozycji. Wynikało ono przede wszystkim z oświadczeń i relacji pojawiających się w mediach po obradach Komisji. Niemniej jednak, wyżej wspomniane nie zakłóciło pracy Misji ani procesu pełnego i jednolitego rozlokowania jej na terenie całego kraju.

19.     Od jej rozpoczęcia po dzień dzisiejszy Misja otrzymuje liczne listy of syryjskiej Komisji odpowiedzialnej za współpracę z Misją. Listy te traktują o stratach materialnych i ludzkich poniesionych przez instytucje rządowe i inne służby z powodu ”sabotażu”. Ponadto zaznaczają one, że Misja ma negatywny wpływ na wszystkie najważniejsze służby państwowe.

V.     Rozlokowanie Misji Obserwacyjnej w Syrii

20.     Obserwatorzy zostali podzieleni na 15 stref obejmujących 20 miast i okręgów na terenie całej Syrii, zgodnie z planem opisanym poniżej. Niedociągnięcia administracyjne i techniczne, które pojawiły się podczas przygotowań do Misji, takie jak późniejszy przyjazd personelu czy dostarczenie samochodów, spowodowały zmiany dat. Starano się, aby obserwatorzy zostali rozmieszczeni równomiernie. Każda jednostka miała składać się z dziesięciu obserwatorów, pochodzących z różnych krajów arabskich. Grupy te zostały rozmieszczone w syryjskich prowincjach i miasteczkach w następujący sposób:

29 grudnia 2011 6 grup udało się do Damaszku, Homs, Rif Homs, Idlib, Deraa i Hama.

4 stycznia 2012 1 grupa udała się do Aleppo.

9 stycznia 2012 2 grupy pojechały do Deir Al-Zor i Latakia. Jednak obydwie musiały wrócić do Damaszku

10 stycznia 2012 z powodu ataków w Latakia zginęło dwóch obserwatorów oraz uległy zniszczeniu samochody.

10 stycznia 2012 1 grupa pojechała do Qamishli i do Hasaki.

12 stycznia 2012 1 grupa udała się na przedmieścia Damaszku.

13 stycznia 2012 4 grupy pojechały do Suwaidy, Bu Kamal, Deir Al.-Zor, Palmyra (Tadmur), Sukhna, Banyas i do Tartous.

15 stycznia 2012 2 grupy pojechały do Latakii, Raqqua i Madinat Al.-Thawra.
Aneks nr 1. Lista obserwatorów, narodowość i umieszczenie każdego z nich. 

21.     Obserwatorzy posiadali:

Mapę regionu;
Sposób postępowania obserwatora;
Obowiązki leaderów grupy;
Obowiązki obserwatorów;
Niezbędne wyposażenie takie jak komputery, aparaty fotograficzne i kamery wideo oraz urządzenia komunikacyjne.

22.     W budynku Ligi Państw Arabskich w Damaszku powstało centrum dowodzenia. Pracuje ono 24 godziny na dobę i jest bezpośrednio połączone zarówno z centrum dowodzenia Ligi Państw Arabskich w Kairze, jak i ze wszystkimi grupami stacjonującymi na terenie całej Syrii. Centrum dowodzenia otrzymuje codzienne raporty od zespołów terenowych i przekazuje im specjalne instrukcje dotyczące nadzorowania terenu.  Z powodu nadmiaru pracy w głównej siedzibie Misji w Damaszku zostało otwarte dodatkowe centrum dowodzenia, które ma za zadanie wyznaczać ludzi i asygnować komisje mające zajmować się zatrzymanymi, mediami i sprawami finansowymi. Wyżej wspomniana jednostka współpracuje z głównym centrum dowodzenia znajdującym się w siedzibie Ligi Państw Arabskich.

23.     W Latakii i Deir Al-Zor Misja miała problemy ze zwolennikami Rządu. W Latakii tysiące zwolenników otoczyło samochody Misji wykrzykując slogany wychwalające Prezydenta i krytykujące pracę Misji. Sytuacja wymknęła się spod kontroli i obserwatorz zostali zaatakowani. Dwóch monitorów doznało lekkich urazów. Ponadto jeden z opancerzonych samochodów Misji został kompletnie zdewastowany. Szef Misji postanowił zająć się tym problemem i skontaktował się z syryjską komisją odpowiedzialną za współpracę z Misją. Szef Misji zarządził natychmiastowy powrót obydwóch grup do Damaszku. Spotkał się z Ministrem Spraw Zagranicznych i oficjalnie wyraził swój protest, używając przy tym bardzo mocnych słów. Rząd syryjski zdecydowanie potępił ten incydent i złożył formalne przeprosiny tłumacząc, że wydarzenia, do których doszło nie były pod żadnym względem zamierzone. W celu podkreślenia swoich racji syryjski Wiceminister Spraw Zagranicznych spotkał się z członkami załogi z Latakii i oświadczył, że Rząd Syrii niezwłocznie upora się z wszelkimi problemami i zagwarantuje obserwatorom wszędzie pełne bezpieczeństwo.  Wiceminister przeprosił również za wszystkie niefortunne i nieumyślne incydenty. Po czterodniowym odpoczynku członkowie Misji zostali wysłani do nowych stref.

VI.    Wprowadzenie w życie mandatu Misji zgodnie z protokołem

24.    Szef Misji podkreśla, że ta ocena wydana pod względem postanowień zawartych w protokole jest podsumowaniem wniosków zespołów, które zostały przekazane przez liderów zespołów podczas ich spotkania z Szefem Misji 17 stycznia 2012 r.

A.    Nadzór i obserwacja procesu zawieszenia broni przez wszystkie strony w dużych miastach oraz w dzielnicach mieszkaniowych.

25.    Zaraz po przypisaniu obserwatorów do poszczególnych stref i po rozpoczęciu przez nich pracy, stali się oni świadkami aktów przemocy, których dopuściły się siły Rządu oraz strzelanin w Homs i Hama. Ponieważ Misja musiała nalegała, aby położono kres przemocy i wycofano pojazdy i artylerię wojskową, problem ten został oddalony. Z najświeższych raportów Misji wynika, że sytuacja znacznie się uspokoiła, a siły wojskowe ograniczyły do maksimum liczbę ataków.

26.    W Homs i Dera Misja zaobserwowała uzbrojone grupy, które z kolei dopuszczały się aktów przemocy na zwolennikach Rządu. Zanotowano rannych oraz kilka ofiar śmiertelnych. W niektórych sytuacjach siły Rządu odpowiadały siłą na ataki skierowane przeciwko swoim pracownikom. Obserwatorzy zauważyli, że niektóre uzbrojone grupy używały flar i pocisków przeciwpancernych.

27.     W Homs, Idlib i Hama członkowie Misji obserwacyjnej byli świadkami aktów przemocy, którymi dotknięte zostały siły Rządu i ludność cywilna. W ich wyniku wiele osób zostało rannych, a kilka poniosło śmieć.  Przykłady tych aktów przemocy to bombardowanie autobusu przewożącego ludność cywilną, w tym kobiety i dzieci, w wyniku, którego zginęło ośmiu pasażerów  oraz zbombardowanie pociągu transportującego olei napędowy. Podczas innego incydentu w Homs został wysadzony w powietrze autobus - zginęli dwaj policjanci. Zbombardowano także rurociąg paliwowy i niewielkie mosty.

28.     Misja zanotowała, że nieraz strony konfliktu podnosiły fałszywy alarm donosząc, że doszło do eksplozji lub, że dopuszczono się aktów przemocy. Kiedy obserwatorzy docierali do tych miejsc, z których został nadany alarm, często okazywało się, że był on bezpodstawny.

29.     Ponadto Misja zanotowała, że według zespołów terenowych media niejednokrotnie wyolbrzymiały skutki incydentów i liczbę ofiar poległych podczas tych incydentów lub protestów.

B.     Sprawdzenie czy syryjskie siły bezpieczeństwa i tak zwane gangi shabiha nie utrudniają przeprowadzenia pokojowych demonstracji.

30.     Zgodnie z ostatnimi raportami i spotkaniem informacyjnym z Szefem Misji, które odbyło się 17 stycznia 2012 r., czyli w czasie, kiedy ten raport był przygotowywany, liderzy zespołów byli świadkami pokojowych demonstracji, zorganizowanych w wielu miejscach przez zarówno zwolenników Rządu jak i opozycji. Za wyjątkiem małego zgrzytu między członkami Misji a lojalistami i opozycjonistami, żadna z tych demonstracji nie została zakłócona. Ponadto od ostatniego raportu, który został przedstawiony Arabskiej Komisji Ministerialnej w sprawie sytuacji w Syrii 8 stycznia 2012 r., żadna z demonstracji nie zakończyła się śmiercią żadnego uczestników.

31.     Z raportów i spotkań informacyjnych liderów grup wynika, że strategia obywateli należących do opozycji jest następująca: otaczają oni Misję w momencie jej przybycia i używają tego zbiegowiska, jako bariery ochraniającej ich przed siłami bezpieczeństwa. Trzeba jednak zaznaczyć, że takich incydentów jest coraz mniej.

32.     Opozycjoniści z Homs i Deraa poprosili Misję o to, aby nie wyjeżdżała, lecz pozostała na miejscu. Prośbę tę można utożsamić ze obawą opozycjonistów przed atakiem ze strony zwolenników Rządu po wyjeździe Misji.

C.    Sprawdzenie, czy więźniowie zatrzymani podczas incydentów zostali uwolnieni

33.     Misja otrzymała raporty wielu współpracowników spoza Syrii, którzy sugerowali, że zatrzymane zostało około 16 273 osób. Ponadto członkowie opozycji przebywający w kraju poinformowali Misję o 12 005 zatrzymanych. Podczas weryfikacji tych danych zespoły terenowe odkryły, że istnieją liczne rozbieżności między tymi listami: niektórych informacji brakowało, inne były nieprecyzyjne, a niektóre nazwiska się powtarzały. Misja właśnie nawiązała kontakt z odpowiednimi agencjami rządowymi w celu potwierdzenia wyżej wymienionych danych.

34.     Misja przekazała Rządowi Syrii wszystkie listy, które wcześniej otrzymała od opozycji stacjonującej na terenie kraju i poza nim. Zgodnie z protokołem Misja zażądała uwolnienia wszystkich więźniów.

35.     15 stycznia 2012 r. Prezydent Bashar Al-Asad wydał dekret zapewniający powszechną amnestię dla wszystkich, którzy dopuścili się zbrodni w związku z wydarzeniami w Syrii od 15 marca 2011 r. aż do momentu wydania tegoż dekretu. Realizując amnestię, odpowiednie władze państwowe, co jakiś czas uwalniają więźniów w różnych regionach pod warunkiem, że nie są oni oskarżeni o popełnienie innych zbrodni. Misja nadzoruje te zwolnienia i kontroluje ten proces w pełni współpracując z Rządem.

36.    19 grudnia 2012 r. Rząd Syrii oświadczył, że z wojskowych i cywilnych organów ścigania zostało uwolnionych 3 569 więźniów. Po weryfikacji tego oświadczenie Misja stwierdziła, że zostało uwolnionych tylko 1669 więźniów. To powoduje, że spór między Rządem a opozycją nadal nie został zażegnany. Opozycja domaga się, żeby Rząd uwalniał więźniów w obecności obserwatorów, dzięki czemu możliwe będzie stworzenie dokładnej dokumentacji.

37.     Misja potwierdziła poniższe dane, dotyczące całkowitej liczy więźniów, którzy, jak twierdzi Rząd Syrii, zostali uwolnieni:

Przed amnestią: 4 035
Po amnestii: 3 569.
Podsumowując: zgodnie z oświadczeniem Rządu zostało uwolnionych 7 604 więźniów.

38.     Misja sprawdziła, jaka jest prawdziwa liczba więźniów, którzy zostali wypuszczeni i doszła do następujących wniosków:

Przed amnestią: 3 483
Po amnestii: 1 669

Dlatego też liczba więźniów potwierdzona przez Misję wynosi 5152. Misja nadal kontroluje proces uwalniania więźniów i porozumiewa się z Rządem Syrii w sprawie uwolnienia pozostałych więźniów.

D.     Potwierdzenie wycofania jednostek wojskowych z dzielnic mieszkaniowych, w których miały lub wciąż mają miejsce demonstracje i protesty

39.     Opierając się na raportach liderów zespołów terenowych oraz na raporcie przekazanym 17 stycznia podczas spotkania z wszystkimi liderami zespołów, Misja potwierdziła informację, że wszystkie pojazdy wojskowe, czołgi i ciężka artyleria zostały wycofane z miast i dzielnic mieszkaniowych.  Mimo, że w tych miejscach ciągle pozostają takie środki bezpieczeństwa, jak nasypy i barykady, znajdujące się przed ważnymi budynkami i na placach, nie przeszkadzają one obywatelom. Należy zaznaczyć, iż podczas spotkania z Szefem Misji, które odbyło się 5 stycznia 2012 r., syryjski Minister Obrony Narodowej zadeklarował swoją gotowość do towarzyszenia Szefowi Misji w wizytach we wszystkich miejscach i miastach przez niego wyznaczonych z których, jak podejrzewa Misja, nie zostały jeszcze wycofane siły wojskowe, w celu wydania rozkazów terenowych i natychmiastowego oczyszczenia terenów z jakichkolwiek przejawów przemocy.

40.     Pojazdy opancerzone (przewożące personel) stacjonują przy niektórych barykadach. Jedna z nich znajduje się w Homs, inne w Madaya, Zabadani i Rif Damascus. Obecność tych pojazdów została zgłoszona i zostały one następnie wycofane z Homs. Potwierdzono, że mieszkańcom Zabadani i Madaya udało się wspólnie dojść do porozumienia z Rządem, które doprowadziło do usunięcia zarówno barykad jak i pojazdów wojskowych.

E.    Stwierdzenie akredytacji przez Rząd Syrii arabskich i międzynarodowych serwisów informacyjnych organizacji oraz oświadczenie, że te organizacje mogą się spokojnie poruszać we wszystkich regionach Syrii

41.    Wypowiadając się w imieniu Rządu syryjski Minister Informacji stwierdził, że od początku grudnia 2011 r. do 15 stycznia 2012 r. Rząd przyznał akredytacje 147 arabskim i zagranicznym  organizacjom. Około 112 z akredytowanych organizacji przyjechało do Syrii, tym samym dołączając się do 90 innych organizacji działających w Syrii, za pośrednictwem ich nieustannie aktywnych korespondentów.

42.     Misja skontrolowała to oświadczenie Ministra Informacji. Zidentyfikowała 36 arabskich i zagranicznych serwisów informacyjnych i paru dziennikarzy, którzy przebywali w kilku syryjskich większych miastach. Co więcej, Misja otrzymała skargi na Rząd Syrii, który przyznał niektórym serwisom informacyjnym prawo do działania tylko przez cztery dni, co według tych serwisów nie jest czasem wystarczająco długim. Serwisy informacyjne mogły wejść na teren kraju jedynie pod warunkiem określenia celu podróży. Dziennikarze byli zobowiązani ubiegać się o kolejne pozwolenie zaraz po przyjeździe do kraju i nie mieli prawa wstępu na niektóre tereny.  Rząd Syrii oświadczył, że przyznał serwisom informacyjnym pozwolenia na prowadzenie działalności, które są ważne przez 10 dni z możliwością przedłużenia.

43.     Raporty i informacje dostarczone przez niektóre sektory [zespoły] wskazują na to, że Rząd wprowadza ograniczenia, niepozwalające serwisom informacyjnym działać na obszarach opanowanych przez opozycję. W wielu przypadkach te ograniczenia spowodowały, że aby wykonać swoją pracę, dziennikarze musieli poruszać się w towarzystwie z członków Misji.

44.     Francuski dziennikarz pracujący dla kanału France 2 został zamordowany w Homs, a jego belgijski kolega został ranny. Rząd i opozycja obarczały się winą za ten incydent i obydwie strony wydały oświadczenia o potępieniu tego aktu. Rząd utworzył komisję śledczą, która miała za zadanie określić przyczynę tego incydentu. Należy zaznaczyć, że z raportów nadesłanych przez misję w Homs wynika, że w francuskiego dziennikarza uderzył pocisk moździerzowy wystrzelony przez siły opozycji.

Aneks nr 2. Wykaz serwisów informacyjnych, które zostały zidentyfikowane oraz wykaz serwisów informacyjnych, które według oficjalnych oświadczeń weszły na teren Syrii.

VII.     Trudności, z jakimi spotkała się Misja

A.     Obserwatorzy

45.     Niektórzy wyznaczeni do Misji eksperci nie byli w stanie wziąć na swoje barki tak wielkiej odpowiedzialności. Nie posiadali też wcześniejszego doświadczenia w takich sytuacjach.

46.     Niektórzy obserwatorzy nie rozumieli, jak wielka leżała na nich odpowiedzialność i nie zdawali sobie sprawy z tego, że w czasie Misji należało przedłożyć interesy Arabów nad swoje własne.

47.     Podczas pracy w terenie niektórzy obserwatorzy nie potrafili stawić czoła trudnym okolicznościom towarzyszącym zadaniom, które byli zobowiązani wykonać. Obserwatorzy muszą posiadać pewne cechy niezbędne do wykonania tej pracy.

48.     Kilku obserwatorów jest osobami starszymi i a stan zdrowia niektórych nie pozwalał im na wykonanie wyznaczonych im zadań.

49.    22 obserwatorów odmówiło dokończenia misji z powodów religijnych. Powody podane przez niektórych obserwatorów, które były nieuzasadnione nie zostały zaakceptowane przez Szefa Misji. Jeszcze inni obserwatorzy podawali powody osobiste.

Aneks 3. Wykaz nazwisk obserwatorów, którzy odmówili dokończenia Misji.

50.     Niektórzy obserwatorzy nie wywiązali się ze swoich obowiązków i złamali przysięgę złożoną przed rozpoczęciem Misji. Kontaktowali się z z ważnymi osobistościami z własnych krajów i przekazywali im wyolbrzymione relacje wydarzeń. Ci w rezultacie kreowali ponury i niewiarygodny obraz sytuacji.

51.     Obserwatorzy z niektórych stref domagają się podobnych warunków mieszkaniowych do tych, które mają ich współpracownicy w Damaszku lub zwrotu pieniędzy odpowiadającego róźnicom w cenach za nocleg wynikającym z  różnic w standardach hotelowych i noclegowych w Damaszku. Tego rodzaju spory nie wymagają komentarza.

52.     Z powodu gwałtownych incydentów, które miały miejsce na pewnych obszarach niektórzy obserwatorzy boją się wykonywać swoje zadania. Brak odpowiedniej liczby opancerzonych samochodów we wszystkich miejscach i brak kamizelek kuloodpornych wpłynął negatywnie na zdolność niektórych obserwatorów do wykonania przydzielonych im zadań.

Komentarze Szefa Misji na temat obserwatorów

53.     Niestety niektórzy obserwatorzy myśleli, że przyjechali do Syrii w celach rozrywkowych i dlatego też byli zaskoczeni tym, jak naprawdę wygląda sytuacja. Nie spodziewali się, że zostaną podzieleni na zespoły ani że będą musieli stacjonować poza stolicą bądź stawiać czoła napotkanym trudnościom.

54.     Niektórzy obserwatorzy nie znali tego regionu ani jego specyfiki. Brak opancerzonych samochodów i kamizelek ochronnych miał negatywny wpływ na stan ducha obserwatorów.

55.     Niektórzy obserwatorzy doznali wrogości zarówno ze strony opozycji, jak i ze strony zwolenników Rządu. Ta wrogość także bardzo źle wpłynęła na ich nastawienie.

56.     Mimo ogólnie krążących opinii wyniki pracy wielu obserwatorów były świetne i godne pochwały. Ci, których wyniki pracy nie były zadowalające, będą mogli je teraz poprawić, dzięki swojemu doświadczeniu i pod odpowiednim kierownictwem.

B.     Ograniczenia bezpieczeństwa

57.     Mimo że Rząd ciepło przyjął Misję i ciągle podkreślał, że nie wprowadzi żadnych ograniczeń bezpieczeństwa, które mogłyby utrudnić poruszanie się Misji po kraju, nieustannie i celowo usiłował on ograniczyć możliwości podróżowania obserwatorów w niektórych regionach kraju.  Ponadto Rząd usiłował skupić uwagę Misji jedynie na tych problemach, które go interesowały. Misja przeciwstawiała się tym staraniom i odpowiadała na nie w sposób taki, na który pozwalał jej na wykonanie mandatu. Dzięki temu udało się jej pokonać przeszkody, które stały drodze do wykonania jej pracy.

C.     Urządzenia komunikacyjne

58.     Członkowie Misji komunikowali się z różnymi zespołami za pomocą telefonów komórkowych oraz faksów podłączonych do lokalnej syryjskiej sieci telefonicznej. Sporadyczne przerwy w dostępie do usług utrudniały Misji porozumiewanie się z zespołami.

59.     Misja była wyposażona w 10 telefonów satelitarnych marki Thuraya. Z powodu problemów związanych ze złapaniem sygnału satelitarnego trudno jest używać tych urządzeń przebywając wewnątrz budynków. Dlatego też w celu wysyłania codziennych raportów zamiast nich korzystano ze zwykłych telefonów i faksów, które to nie są uznawane za bezpieczne środki komunikacji.

60.     Mimo próśb o wydanie zgody na wwóz do kraju sprzętu, które złożył syryjskim władzom Szef Misji, urządzenia komunikacyjne przywiezione przez katarskich obserwatorów zostały skonfiskowane na jordańskiej granicy. Niemniej jednak nawet ta ilość sprzętu nie byłaby wystarczająca, aby wyposażyć w niezbędne urządzenia wszystkie miejsca i stacje.

61.     Misja nie posiada przenośnych radiotelefonów służących do komunikacji między członkami zespołu. Ambasada Chin podarowała Misji 10 takich walkie-talkies. Jednak zostały one użyte tylko w trzech sektorach.

62.     W niektórych regionach nie ma dostępu do Internetu, a w innych, jak na przykład w stolicy, jest on często przerywany.

63.     Ponadto pojazdy używane przez członków Misji nie są wyposażone w kamery wideo, które ułatwiłyby obserwatorom pracę na niebezpiecznych terenach.

D.     Transport

64.     Misja ma do dyspozycji 38 samochodów (23 opancerzone i 15 nieopancerzonych), z których 28 posiada napęd na cztery koła, a 10 to samochody osobowe z bagażnikiem oddzielonym od kabiny, czyli tzw. sedany. Należy zwrócić uwagę na to, że mandat Misji wymaga, żeby ze względu na swoją specyfikę używała ona opancerzonych pojazdów z napędem na cztery koła. Liczba tych pojazdów, które są obecnie dostępne nie odpowiada potrzebom Misji, szczególnie, jeśli chodzi o dojazdu do miejsc trudno dostępnych.

65.     Kiedy Misja została rozmieszczona na terenie kraju, wypożyczała ona kilka samochodów na miejscu po to, aby móc kontrolować operację. Niestety z powodu aktów przemocy, skierowanych przeciwko zespołom terenowym oraz w obawie o bezpieczeństwo kierowców, wypożyczalnie samochodów zaczęły domagać się zwrotu pojazdów.

66.     Misja miała wiele problemów, aby znaleźć kierowców, ponieważ grupy opozycyjne nie chciały pozwolić na to, aby miejscowi kierowcy wjechali na ich teren, ponieważ wierzyli, że są oni członkami sił bezpieczeństwa, którzy zmuszają obserwatorów Misji, żeby sami prowadzili samochód.

67.     Niektórzy obserwatorzy prosili o zgodę na używanie pojazdów wysłanych przez ich kraje. Prośba spotkała się odmową ze strony Szefa Misji, który przyznawał pojazdy w zależności od zapotrzebowania na nie każdą strefę.

Aneks 4. Wykaz pokazujący liczbę, typ i rozmieszczenie samochodów oraz kraje, które je udostępniły.

E.     Media

68.     Od samego początku swojej pracy Misja była ofiarą złośliwej propagandy. Niektóre koncerny medialne opublikowały bezpodstawne oświadczenia, które przypisywały Szefowi Misji. Ponadto rażąco wyolbrzymiały przebieg wydarzeń zniekształcając przez to prawdę.

69.     Takie wymyślone raporty prowadziły do zwiększania napięć miedzy mieszkańcami Syrii i podważały pracę obserwatorów. Niektóre serwisy informacyjne były wykorzystywane w celu oczernienia Misji i jej Szefa i doprowadzenia do jej porażki.

VIII.     Wykaz środków, których potrzebowałaby Misja, gdyby przedłużono długość jej mandatu

100 dodatkowych młodych obserwatorów, najlepiej personelu wojskowego;

30 opancerzonych pojazdów;

33 lekkie kamizelki ochronne;

sprzęt fotograficzny, który można zamontować na pojazdach;

nowoczesne urządzenia komunikacyjne;

lornetki, zwykłe i noktowizyjne.

IX.     Ocena:

70.    Celem tego Protokołu jest ochrona syryjskiej ludności cywilnej przez zaangażowanie się Rządu Syrii w działania, mające na celu zatrzymanie przemocy, wypuszczenie więźniów i wycofanie wojsk z miast oraz z dzielnic mieszkaniowych. Ta faza musi równocześnie prowadzić do porozumienia stron w Syrii i do rozpoczęcia podobnego procesu na szczeblu politycznym. W przeciwnym razie czas trwania Misji zostanie przedłużony bez osiągnięcia pożądanych rezultatów.

71.     Misja określiła, że istnieje jedna jednostka wojskowa, która nie została wymieniona w protokole. Taki rozwój wydarzeń w terenie, które może z pewnością zostać przypisany nadmiernemu użyciu siły przez siły przez Rząd Syrii, skłonił ludność do protestów, które miały miejsce przez przybyciem Misji i które dążyły do obalenia reżimu. W niektórych strefach uzbrojone jednostki odpowiedziały na protesty atakując syryjskie siły bezpieczeństwa oraz obywateli, prowokując tym samym Rząd Syrii do użycia jeszcze większej przemocy. Ostatecznie za działania te zdrowiem i życiem przypłacili ludzie.

72.     Misja zanotowała, że została dobrze przyjęta przez opozycję i jej członków od momentu jej przybycia do Syrii. Obywatele poczuli w obecności Misji pewniej i przedstawili swoje żądania mimo tego, że opozycja wcześniej nie miała odwagi zrobić tego publicznie, z obawy  przd ponownymi aresztowaniami, które miały miejsce przez przyjazdem Misji do Syrii. Niemniej jednak, zgodnie z oświadczeniem Komisji Ministerialnej, mimo stopniowej poprawy sytuacji nie można było stwierdzić, że opozycjoniści przestali być zatrzymywani.

73.     Misja zanotowała, że Rząd starał się pomagać Misji w wykonaniu jej zadań i usunąć jakiekolwiek przeszkody, które mogłyby utrudniać jej pracę. Ponadto Rząd ułatwił Misji spotkania ze wszystkimi stronami. Nie zostały wprowadzone żadne ograniczenia dotyczące poruszania się Misji na terenie kraju ani jej możliwości przeprowadzania wywiadów z obywatelami Syrii, bez względu na to czy byli zwolennikami Rządu czy jego przeciwnikami.

74.     W niektórych miastach Misja wyczuła bardzo wysokie napięcia, opresje i niesprawiedliwość, którymi dotknięci byli ludzie. Niemniej jednak obywatele są zdania, że kryzys powinien zostać rozwiązany drogą pokojową, tylko i wyłącznie przy użyciu mediacji i bez interwencji ze strony innych krajów. W ten sposób ludzie mogliby żyć spokojnie i wspólnie pracować nad wprowadzeniem w życie reform oraz dokonać potrzebnych według nich zmian. Misja została poinformowana przez opozycję, że, szczególnie w Dar’a, Homs, Hama i Idlib, niektórzy z jej członków podnieśli broń w odpowiedzi na cierpienia ludności syryjskiej, które są spowodowane opresjami reżimu i jego tyranią; korupcją, która dotyka wszystkie sfery życia społecznego; torturami, których dopuszczają się agenci bezpieczeństwa; i pogwałceniem praw człowieka.

75.     Ostatnio miały miejsce incydenty, które mogłyby jeszcze bardziej pogorszyć spór i zawziętość pomiędzy stronami. Te incydenty mogą mieć poważne konsekwencje i pozbawić ludzi życia i własności. Takie incydenty to na przykład bombardowania budynków, pociągów transportujących benzynę, pojazdów transportujących olej napędowy czy próby wysadzenia w powietrze budynków policji, reprezentantów mediów czy rurociągów paliwowych. Niektóre z tych ataków przeprowadziła Wolna Armia Syryjska i inne uzbrojone grupy należące do opozycji.

76.     Jak zaznaczono w Protokole, Misja obstaje przy swoim mandacie. Mimo wszystkich napotkanych trudności i nieodpowiedniego zachowania niektórych ludzi, Misja prowadzi subiektywne i niezależne obserwacje codziennej rzeczywistości, w ten sposób zapewniając całkowitą transparentność i rzetelność wypracowanej przez nią oceny sytuacji.

77.     Zgodnie z Protokołem mandat misji jest ważny przez jeden miesiąc, co nie zapewnia odpowiedniej ilości czasu potrzebnej na przygotowania pod kątem administracyjnym, nie wspominając już o możliwości wypełnienia przez Misję jej zadania. Wliczając w to dzień dzisiejszy Misja działa już od 23 dni. Ten okres czasu jest zdecydowanie za krótki, szczególnie, jeśli weźmie się pod uwagę liczbę spraw, które musi zbadać Misja. Misja potrzebuje zostać w terenie przez dłuższy okres czasu. To pozwoliłoby jej na lepsze poznanie warunków, w jakich żyją obywatele oraz na nadzorowanie wszystkich wydarzeń. Należy zauważyć, że wcześniejsze, podobne operacje wojskowe trwały wiele miesięcy, a w niektórych przypadkach nawet wiele lat.

78.     Arabscy i zagraniczni odbiorcy niektórych serwisów informacyjnych kwestionowali wiarygodność Misji dlatego, że te serwisy zniekształcają fakty. O ile Misja i jej mandat nie zostaną wsparte przez polityków i mediów, będzie trudno jakkolwiek rozwiązać ten problem. Jest rzeczą normalną, że dochodzi do takich negatywnych incydentów wtedy, kiedy Misja prowadzi swoją działalność, ponieważ podobne incydenty są rzeczą oczywistą podczas podobnych misji.

79.     Misja przyjechała do Syrii zaraz po tym, jak ta nałożyła sankcje utrudniające wprowadzenie w życie postanowień Protokołu. Mimo tego Misja została przyjęta przez opozycję, lojalistów i Rząd. Niemniej jednak trzeba zadać sobie pytanie, w jaki sposób Misja powinna wykorzystać swój mandat. Należy zauważyć, że mandat ustanowiony przez Misję w Protokole został zmieniony w odpowiedzi na rozwój wydarzeń w terenie i na ich reakcje. Niektóre z tych gwałtownych reakcji należały do jednostek, o których nic nie zostało wspomniane w Protokole. Wszystkie z tych działań wymagały rozstrzenia Misji i zmiany w statucie mandatu Misji. W tym kontekście najważniejszym punktem było zaangażowanie wszystkich stron dążące to położenia kresu wszelkim aktom przemocy, które tym samym miało pomóc Misji wykonać jej zadanie, i ostatecznie zbudować fundament dla politycznego postępu.

80.     Jeżeli przyznałoby Misji zgodę na przedłużenie jej mandatu, powinna ona wyposażyć się w urządzenia komunikacyjne, środki transportu i wszystkie inny sprzęt, który wymagany jest dla przeprowadzenia jej zadań w terenie.

81.     Z drugiej strony, zakończenie pracy Misji po tak krótkim okresie czasu wycofa jakikolwiek postęp, nawet częściowy, który udało się zrobić. To mogłoby doprowadzić do zamieszania w terenie, ponieważ strony zamieszane w kryzys byłyby nieprzygotowane na przeprowadzanie ewolucji politycznej potrzebnej do rozwiązania kryzysu w Syrii.

82.     Od jej czasu jej rozpoczęcia nastawienie ludzi do Misji było nieszczere lub ogólnie rzecz biorąc niepoważne. Przed rozpoczęciem swojego mandatu, a nawet przed przyjazdem jej członków, Misja stała się ofiarą złośliwej propagandy skierowanej przeciwko Lidze Państw Arabskich i Szefowi Misji, która stała się jeszcze bardziej intensywna po rozmieszczeniu obserwatorów na terenie kraju. Misja nadal nie otrzymała tak potrzebnego jej wsparcia ze strony polityków czy mediów, które pomogłoby jej wypełnić jej mandat. W wypadku, gdyby jej mandat został przedłużony, cele opisane w Protokole nie zostaną osiągnięte, chyba że ona otrzyma wsparcie i poparcie niezbędne do zapewnienia sukcesu rozwiązaniu arabskiemu.

X.     Wskazania:

83.     Z powyższym raportem i z sukcesem, jaki został osiągnięty podczas realizacji postanowień Protokołu, które to Rząd Syrii przyrzekł wprowadzić w życie, niniejszym zalecam, co powinno nastąpić:

Misja powinna musi otrzymać wsparcie w sprawach administracyjnych i w transporcie, aby móc wykonać swoje zadania. Misja musi także mieć poparcie ze strony mediów i polityków, które jest niezbędne do stworzenia odpowiedniej atmosfery, pozwalającej jej wypełnić swój mandat we właściwy sposób.

Operacje polityczne muszą zostać przyspieszone i musi zostać nawiązane ogólnonarodowe porozumienie. To porozumienie powinno rozwijać się równocześnie z pracą Misji, aby móc wzbudzić w ludziach zaufanie, które przyczyniłoby się do zakończenia Misji sukcesem i zapobiegłoby niepotrzebnemu przedłużeniu jej obecności w Syrii.

(Podpisano)

Muhammad Ahmad Mustafa Al-Dabi
Szef Misji

Aneksy:
Aneks nr 1. Lista obserwatorów, narodowość i umieszczenie każdego z nich.
Aneks nr 2. Wykaz serwisów informacyjnych, które zostały zidentyfikowane oraz wykaz serwisów informacyjnych, które według oficjalnych oświadczeń weszły na teren Syrii.
Aneks 3. Wykaz nazwisk obserwatorów, którzy odmówili dokończenia Misji.
Aneks 4. Wykaz pokazujący liczbę, typ i rozmieszczenie samochodów oraz kraje, które je udostępniły.

POBIERZ ŹRÓDŁOWY RAPORT LIGI PAŃSTW ARABSKICH NA TEMAT SYRII.

Tłumaczenie: Monika Bańkowska

Tekst został pozyskany do publikacji w ramach programu analitycznego Syria 2012.

__________________________________________________________________________

1 http://www.geopolityka.org/syria-2012/1295-tajny-raport-ligi-arabskiej-w-sprawie-syrii
2 http://www.geopolityka.org/syria-2012/1330-katar-kupil-dymisje-szefa-misji-ligii-panstw-arabskich
3 http://www.scribd.com/doc/80192098/Leaked-Report-Of-Arab-League-Observer-Mission-to-Syria-Jan-2011

Czytany 3621 razy Ostatnio zmieniany czwartek, 30 październik 2014 00:04