ECAG

Mija niespełna dziesięć miesięcy od rozpoczęcia przez NATO agresji wojskowej na Libię. Działania militarne oparto o rezolucję RB ONZ 1970 oraz 1973, których niejasna konstrukcja w aspekcie de jure stanowiła de facto legitymizację dla zbrojnego zamachu stanu. Opór sił lojalistycznych wobec wspieranych przez koalicję 40 państw wywrotowców doprowadził do przerodzenia się konfliktu w regularną wojnę domową. 

Regularne prowadzenie monitoringu wydarzeń w tym ogarniętym przez wojnę domową kraju, rozpoczęliśmy po powrocie z Trypolitanii. Przez dziewięć miesięcy staraliśmy się przedstawiać polskiemu czytelnikowi systematycznie co kilka dni notatkę, spełniającą kilka istotnych warunków. Przede wszystkim miały to być notatki prasowe o charakterze faktograficznym. Faktów, tych polskie media głównego nurtu, nie przedstawiały lub przedstawiły je w aspekcie zaangażowania w wojnę informacyjną po stronie NATO. Charakter faktów przez nas prezentowanych często szedł na wskroś powszechnym opiniom o humanitarnym charakterze interwencji NATO, lub „zniewolonym narodzie libijskim”... Przemilczanie przez media mainstreamowe tych faktów w dużej mierze było rezultatem włączenia się ich w wojnę informacyjną w tym temacie wokół Libii. Nie jest to sytuacja, dobra zważywszy choćby na fakt, że sama opinia publiczna, czy rozmaici komentatorzy wydarzeń międzynarodowych, oraz politycy w państwach NATO (nie tylko europejskich) byli w kwestii słuszności operacji Sojuszu w Libii podzieleni.

Staraliśmy się o tym informować dokładnie polskiego czytelnika. Przy obrazowaniu międzynarodowego kontekstu wydarzeń w Libii usiłowaliśmy maksymalnie dywersyfikować źródła naszych informacji. Wolność od wartościowania nie doprowadziła do zarzucenia perspektywy interesu geopolitycznego Europy. Naszym zdaniem Europa straciła na zniszczeniu stabilnego i przewidywalnego partnera, którym od co najmniej 2003 roku była Libia Kaddafiego. Straciła przede wszystkim państwo tzw. „bliskiej zagranicy”, o bardzo wysokim poziomie świadczeń socjalnych, które było swoistym buforem dla milionów mieszkańców Afryki, których celem emigracji była „bogata północ”, a więc ostatecznie Unia Europejska. Tym bardziej pilnie przyglądaliśmy się błędnym i krótkowzrocznym w naszym przekonaniu wyborom politycznych decydentów państw UE, którzy poparli działania NATO – biernie, jak np. Polska, bądź czynnie jak Francja, Wielka Brytania, czy Włochy.

Destabilizację Afryki Północnej oraz Bliskiego Wschodu przez poparcie atlantyckiego lobby dla tzw. „arabskiej wiosny” rozpatrywaliśmy, jako wdrażanie anonsowanego w 2004 roku przez administrację ówczesnego prezydenta USA projektu „Wielkiego Bliskiego Wschodu”. Projekt ten przypomnijmy zakłada stworzenie zbałkanizowanego, pozbawionego charyzmatycznego przywództwa pasa państw muzułmańskich „od Marakeszu do Bangladeszu”. Realizację tego planu potwierdziła wypowiedź generała Wesleya Clarka [1].

Efektem projektu analitycznego Libia 2011 są 84 notatki prasowe. W ramach projektu napisano lub pozyskano również 13 artykułów analitycznych, reprezentujących również bogatą paletę stanowisk i ocen w sprawie sytuacji w Libii. Projekt Libia 2011 okazał się obiektywnym sukcesem głównie ze względu na wytrwałość, konsekwencję oraz prezentację deficytowych na polskim gruncie informacji. Projekt Libia 2011 okazał się lokomotywą rozpoznawalności ECAG nie tylko w Internecie. Warto przypomnieć, ze wśród najczęściej czytanych odsłon portalu była informacja o zbombardowaniu przez NATO infrastruktury Wielkiej Sztucznej Rzeki [2].

Analitycy ECAG wypowiadali się w sprawie sytuacji w Libii na łamach mediów, prowadzili eksperckie spotkania ze studentami, osobami zainteresowanymi kwestiami międzynarodowymi, których przyciągało odmienne od „mainstreamowego”, często „zakulisowe”, równie często w Polsce mało znane, spojrzenie na bieżącą geopolitykę. Zainteresowanie projektem Libia 2011 wynikało z pewnością z samego faktu obecności w Libii podczas bombardowań, doświadczenia nieporównywalnego z niczym innym.

Dotychczasowa formuła projektu Libia 2011 wyczerpała się głównie z racji braku perspektyw przełomowych zmian w Libii. Po zamordowaniu pułkownika Muammara Kaddafiego i oficjalnym ogłoszeniu przez rebeliantów „wyzwolenia kraju” możliwość przejęcia kontroli nad istotną częścią państwa znacząco się oddaliła. Nie świadczy to w żadnym wypadku o ustabilizowaniu sytuacji w Libii, gdzie obecnie mamy do czynienia z permanentnym chaosem, ciągle „tlącą się” wojną domową, nie tylko na linii rebelianci-lojaliści. Dochodzi również do coraz częstszych konfrontacji w obozie samych rebeliantów, który nigdy nie był monolitem. Wyłaniający się obraz Libii chwili obecnej przypomina niestety schemat failed-state – państwa upadłego, niesterowalnego, poza centralną kontrolą, z mnóstwem uzbrojonych milicji, gangów, protestami ludności, walki wszystkich ze wszystkimi.

Projekt Libia 2011 był koordynowany przez naszego eksperta – p. Kornela Sawińskiego. Jego wysiłki i zaangażowanie zaowocowały niezwykłym sukcesem tego przedsięwzięcia. Stąd też Zarząd ECAG, dziękując mu za dotychczasowy wkład i pracę, powierzy mu niebawem kolejny projekt analityczny.

Materiał został przygotowany w ramach programu analitycznego ECAG – Libia 2011.

______________________________________________________
1 http://www.geopolityka.org/libia-2011/1047-general-wesley-clark-o-planie-agresji-na-siedem-panstw
2 http://www.geopolityka.org/libia-2011/956-infrastruktura-wielkiej-sztucznej-rzeki-zbombardowana-przez-nato

Dodaj do: