czwartek, 19 marzec 2020 07:08

Ronald Lasecki: Kryzys rządowy w Iraku (7 lutego-2 marca 2020 r.)

Oceń ten artykuł
(2 głosów)

Ronald Lasecki

Od 2003 r. Irak jest areną rywalizacji o wpływy okupujących kraj USA i Iranu rozbudowującego swe wpływy szczególnie po czerwcu 2014 roku, za pośrednictwem tworzonych do walki z Daesz milicji zorganizowanych w formacji al-Haszd al-Szabi (Jednostek Mobilizacji Ludowej). Teheran dąży do wymuszenia na USA całkowitego wycofania ich wojsk okupacyjnych z Iraku, natomiast Waszyngton chce pozostać w tym kraju do czasu zniwelowania w nim wpływów Iranu.

Persowie odwołują się do poparcia irackiej większości szyickiej, po zwycięskich dla ugrupowań szyickich wyborach do Rady Reprezentantów (329-osobowego jednoizbowego parlamentu irackiego) z 12. maja 2018 r., wywierając także decydujący wpływ na rząd premiera Adila Abdula Mehdiego (objął urząd 25. października 2018 r.). Jankesi próbują natomiast wykorzystać przeciwko wpływom Iranu wywołane, spowodowanymi przez USA podwyżkami cen energii, protesty uliczne trwające od 1. października 2019 r., pod wpływem których najwyższy szyicki duchowny Iraku, wielki ajatollah Ali al-Sistani, zalecił A. A. Mehdiemu dymisję, złożoną przez niego 29. października.

Dominujące w Radzie Reprezentantów szyickie Sajrun (54 deputowanych) i Fatah (48 deputowanych) wysunęły kandydaturę na premiera Mohammeda Tawfiqa Allawiego, który miał stanąć na czele rządu technicznego, mającego ukrócić nadużycia elit politycznych i przeprowadzić wcześniejsze wybory, usuwając też wojska USA z Iraku. Kandydat na premiera poddany został jednak presji partii kurdyjskich i sunnickich, nalegających na parytet dla siebie przy obsadzie gabinetu, pod wpływem zaś Waszyngtonu – również na pozostawienie w Iraku wojsk USA.

Konflikt pomiędzy okupantami Iraku a siłami niepodległościowymi nie rozgrywa się wyłącznie na niwie polityczno-parlamentarnej – zbrojny opór okupacji stawiają utworzone w czerwcu 2014 r. Jednostki Mobilizacji Ludowej (al-Haszd al-Szabi) popierane politycznie przez Iran w ramach transnarodowej Osi Oporu, zaś na ulicach irackich miast od października 2019 r. trwają protesty przeciw nadmiernym wpływom Teheranu na politykę Iraku i irackim elitom politycznym. Niechętny zarówno dominacji jankeskiej jak i irańskiej pozostaje też szyicki duchowny Muktada as-Sadr.

Oś Oporu

10. lutego przy użyciu improwizowanych urządzeń wybuchowych zaatakowano konwój jankeskich najemników w Jusufiji, około 20 km. na południowy zachód od Bagdadu. Eksplozja spowodowała zniszczenia materialne, nie przyniosła jednak ofiar śmiertelnych. W pobliżu Jusufiji znajduje się baza wykorzystywana przez wspieraną przez Iran szyicką milicję Kataib Hezbollah.

11. lutego w 14 muhafazach odbyły się, zorganizowane przez al-Haszd al-Szabi, uroczystości kończące 40-dniową żałobę po zamordowanych przez jankesów 2. stycznia komendancie Abu Mahdim al-Mohandesie i generale Kasemie Sulejmanim. Dowódca al-Haszd al-Szabi, Falih al-Fajjad wygłosił w Bagdadzie przemówienie, w którym jankeski zamach nazwał „haniebną zbrodnią przeciwko ludzkości”.

12. lutego USA przedłużyły na kolejne 45 dni zwolnienie Iraku z sankcji przeciw importowi irańskiego gazu i elektryczności. Poprzednie takie zwolnienie z października 2019 r. rozciągnięte zostało na 120 dni. Import energii elektrycznej z Iranu zaspokaja 1/3 zapotrzebowania Iraku, zaś poprzednie przerwy w dostawach elektryczności były jedną z głównych przyczyn ulicznych wystąpień przeciwko irackiemu rządowi. Zwolnienie Iraku z reżymu sankcji przez Waszyngton obwarowane jest warunkiem poszukiwania przez Bagdad alternatywnych źródeł energii,nie wskazuje jednak żadnego harmonogramu ani dat ramowych. Elastyczność porozumienia należy odczytywać jako instrument nacisku Waszyngtonu na Bagdad i Teheran.

13. lutego Kataib Hezbollah ostrzelało pociskiem rakietowym jankeską bazę wojskową K1 w muhafazie Kirkuk. Rakieta uderzyła w otwartą przestrzeń, nie przynosząc żadnych ofiar w ludziach. Jednostka sił bezpieczeństwa Iraku (ISF) odkryła później na północ od bazy wyrzutnię z 11 niewystrzelonymi rakietami. To pierwszy atak rakietowy na bazę K1 od czasu ostrzału z 27. grudnia 2019 r. w którym zginął jankeski najemnik. Od czasu ostrzału baz Al-Asad oraz K1 przez Iran 8.stycznia 2020 r. miało miejsce 5 ataków rakietowych na cele USA w Iraku. Wszystkie te ataki pozostały bez odpowiedzi ze strony jankesów, co może degradować morale żołnierzy USA.

14. lutego, podczas uroczystości z udziałem dowódców Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej (KSRI) w Teheranie, Akram al-Kaabi, komendant irackiej milicji Harakat al-Nudżaba zapowiedział przejście w walce z USA „od fazy defensywnej do fazy ofensywnej”.

16. lutego przynajmniej trzema rakietami ostrzelany został kompleks budynków ambasady USA w „zielonej strefie” w Bagdadzie, powodując jedynie straty materialne.

21. lutego Abu Ali al-Basri, wiceprzewodniczący al-Haszd al-Szabi ogłosił, że nowym szefem sztabu formacji zostanie Abdul Aziz al-Muhammadawi („al-Khal”, „Abu Fadak”), który zajmie stanowisko opróżnione po zamordowaniu przez jankesów 2. stycznia A. M. al-Mohandesa, zastępując tymczasowego szefa sztabu Hadiego al-Ameriego. Abu Fadak ma być odpowiedzialny za wywiad, logistykę, administrację, zabezpieczenie socjalne i operacje. Stanowisko szefa sztabu al-Haszd al-Szabi utworzono we wrześniu 2019 r. Al-Khal był osobistym przyjacielem również zamordowanego przez jankesów 2. stycznia gen. K. Sulejmaniego, członkiem Organizacji Badr w latach 1983-2004 i współzałożycielem Kataib Hezbollah w 2006 r.

21. lutego w Bagdadzie odbyła się IV Międzynarodowa Konferencja Uczonych Osi Oporu, gromadząca szyickich i sunnickich duchownych muzułmańskich, podzielających irańską ideę Osi Oporu przeciwko USA i jego wasalom. Dyskutowano m.in. sytuację muzułmańskiej ummy oraz kwestie suwerenności Iraku oraz Palestyny. Hasłem przewodnim były „Nieuchronność opuszczenia Iraku przez wojska USA” oraz usunięcia jankeskiego imperialisty z innych krajów arabskich i islamskich „przy użyciu wszystkich dostępnych metod”. Wśród mówców znalazł się Mudżtaba al-Husseini, który wystąpił w imieniu ajatollaha Alego Chamenei, a także ambasador Iranu w Iraku, Iraj Masjedi.

2. marca, po niepowodzeniu misji utworzenia rządu przez M. T. Allawiego, do czego przyczyniło się zerwanie 1. marca kworum Rady Reprezentantów przez partie sunnickie, kurdyjskie i projankeskie partie szyickie z Państwem Prawa byłego premiera Nuriego al-Malikiego, dwie rakiety „katiusza” uderzyły w „zieloną strefę” w Bagdadzie, nie trafiając jednak w ambasadę USA, w której budynek były wycelowane. Do ostrzału przyznała się milicja „Brygady Wadolla” wchodząca w skład al-Haszd al-Szabi i uznająca zwierzchnictwo szyickiego duchownego Maithama al-Allaka, w kolejnym oświadczeniu wycofując się jednak z przyznania się do ostrzału.

Okupacja USA i terroryzm

8. lutego Daesz dokonało pięciu zamachów bombowych przy użyciu improwizowanych ładunków wybuchowych. Zamachy przeprowadzono w kawiarni w dzielnicy Dżadida we wschodniej części Bagdadu, na targu na osiedlu Baija na południowym zachodzie miasta, oraz w położonych w północnej części miasta osiedlach Jokuk, Hurija i Kahira. Były to pierwsze takie zamachy od czasu ataku z 11. stycznia na osiedlu Ghadir we wschodniej części Bagdadu, gdy Daesz posłużyło się improwizowanym ładunkiem wybuchowym umieszczonym na motocyklu.

12. lutego irackie Dowództwo Połączonych Operacji ogłosiło rozpoczęcie jednostronnej (bez udziału USA i pozostałych okupantów Iraku), obejmującej wiele prowincji kraju kampanii przeciwko Daesz, której celem jest zabezpieczenie granic państwa z Syrią i Jordanią. Kampania jest prowadzona wzdłuż pięciu osi strategicznych, z udziałem Straży Granicznej, Dowództwa Operacyjnego Anbar, Dowództwa Operacyjnego Dżazira, Dowództwa Operacyjnego Środkowego Eufratu, oraz DOB. Jednostki Mobilizacji Ludowej prowadzić mają działania „oczyszczające” wokół świętych miast Nadżaf i Karbala.

13. lutego NATO podjęło decyzję o rozszerzeniu swojej misji szkoleniowej w Iraku i budowie tam kolejnych trzech baz wojskowych, o czym poinformował sekretarz generalny tej organizacji, Jens Stoltenberg. Status szkoleniowców z państw NATO, funkcjonujących dotychczas w ramach kierowanej przez USA tzw. „Światowej Koalicji dla Pokonania ISIS” ma zostać uregulowany jako uczestników misji NATO. Oświadczeniu nie przeszkodził brak formalnego mandatu NATO do prowadzenia misji bojowych poza granicami Paktu.

14. lutego sekretarz stanu USA, Mike Pompeo spotkał się podczas konferencji w Monachium w premierem Regionu Kurdystanu, Masrourem Barzanim z Demokratycznej Partii Kurdystanu (KDP). M. Pompeo podziękował Kurdom za zapewnienie bezpieczeństwa żołnierzom USA stacjonującym w Regionie Kurdystanu i ich wsparcie dla desygnowanego na stanowisko premiera Iraku Mohammeda Tawfiqa Allawiego. Strony zgodziły się co do potrzeby dalszej współpracy na gruncie Strategicznego Porozumienia Ramowego USA-Irak z 26. listopada 2007 r.

16. lutego przywódca KDP, Massoud Barzani spotkał się w Irbilu ze spikerem Rady Reprezentantów, Mohammedem al-Halbousim z sunnickiego Sojuszu Sił Irackich (SSI), porozumiawszy się z nim w sprawie poparcia dla dalszej obecności sił USA i ich wasali jako warunku poparcia dla kandydatury M. T. Allawiego na stanowisko premiera.

18. lutego z-ca sekretarza stanu USA ds. Bliskiego Wschodu, David Schenker spotkał się z ustępującym premierem Iraku, A. A. Mehdim, prezydentem Iraku, Barhamem Salihem, oraz przewodniczącym parlamentu, M. al-Halbousim, dyskutując „partnerstwo” USA z Irakiem, a szczególnie „partnerstwo” jankeskich wojsk okupacyjnych z ISF, „w celu zabezpieczenia suwerenności Iraku”. D. Schenker nie spotkał się z desygnowanym na premiera M. T. Allawim. Tego samego dnia M. al-Halbousi przyjął w swoim domu w Bagdadzie przywódców sunnickich z Mohammedem al-Karboulim z SSI oraz kurdyjskich.

22. lutego Daesz dokonało siedmiu zamachów w Bagdadzie przy użyciu improwizowanych ładunków wybuchowych: na osiedlu al-Malaaf w południowej części miasta, na osiedlu al-Szaab na północnym wschodzie, na osiedlach al-Habibi i al-Masztal na wschodzie, na osiedlu al-Zafaranija na południowym wschodzie, na osiedlu al-Szula na północnym zachodzie. W zamachach rannych zostało 13 osób.

Scena polityczna

5. lutego p.o. premiera Iraku, M. T. Allawi spotkał się w Bagdadzie z dowódcą Irackich Sił Specjalnych (ISS, „Złota Dywizja”), generałem porucznikiem Abdulem Wahadem al-Saadim. Dyskutowano prawdopodobnie stanowisko w nowym rządzie dla gen. A. W. Saadiego. Jego dymisja we wrześniu 2019 r. przez ówczesnego premiera A. A. Mehdiego była jedną z przyczyn wybuchu protestów ulicznych kolejnego dnia.

Po pacyfikacji protestów w świętych miastach szyitów Nadżafie i Karbali 4-6 lutego przez, znanych jako „błękitne czapki”, zwolenników nacjonalistycznie zorientowanego duchownego M. as-Sadra , w toku których 5. lutego w Nadżafie śmierć poniosło 8 demonstrantów, dezaprobatę dla przemocy wyraził najwyższy szyicki duchowny Iraku, wielki ajatollah Ali al-Sistani, nazywając zajścia „bolesnymi i nieszczęśliwymi”, powstrzymując się jednak zarazem przed ostrzejszą krytyką M. as-Sadra. 11. lutego M. as-Sadr ogłosił rozwiązanie milicji „błękitnych czapek”.

7. lutego, koordynator protestów w mieście an-Nasirija w muhafazie Zi Kar, występując w imieniu protestujących w całym Iraku, dał władzom tydzień na przedstawienie zasad przeprowadzenia referendum nad osobą nowego premiera, domagając się zarazem dymisji pełniącego obecnie obowiązki szefa rządu M. T. Allawiego. W razie niespełnienia tych warunków, protestujący grożą eskalacją wystąpień we wszystkich muhafazach i oblężeniem „zielonej strefy” w Bagdadzie. 10. lutego niezidentyfikowana jednostka ISS otworzyła ogień do demonstrantów blokujących dostęp do budynków uniwersytetu Al-Ain w an-Nasiriji, zabijając jednego z protestujących i raniąc trzech innych.

9. lutego „zatopieniem” M. T. Allawiego w ciągu trzech dni zagroził też M. as-Sadr, jeśli pełniący obowiązki premiera w składzie proponowanego gabinetu faworyzowałby „polityczne frakcje”. Zgodnie z Konstytucją Iraku z 2005 r., p.o. premiera M. T. Allawi zobowiązany jest przedstawić do 2. marca skład gabinetu, który następnie podlega zatwierdzeniu bezwzględną większością głosów przez Radę Reprezentantów. Koalicja wyborcza Sajrun (arab. „Naprzód”), której patronuje M. as-Sadr, w wyborach z 12. maja 2018 r. zdobyła 54 mandaty, tworząc najliczniejszą frakcję w parlamencie.

11. lutego Generalna Rada Kierownicza Patriotycznej Unii Kurdystanu (PUK) przegłosowała ustanowienie systemu podwójnego przywództwa partii, co pozwoliłoby przezwyciężyć kryzys przywództwa w jakim znalazło się ugrupowanie po śmierci w 2017 r. jego założyciela, Dżalala Talabaniego. 18. lutego Generalna Rada Kierownicza wybrała na stanowiska współprzewodniczących partii Bafela Talabaniego i Lahura Szejka. Oznacza to konsolidację władzy nad PUK w rękach rodziny Talabanich, gdyż B. Talabani jest synem Dż. Talabaniego, zaś L. Szejk jego bratankiem i byłym dowódcą sił antyterrorystycznych PUK.

12. lutego Dowództwo Operacyjne Bagdadu (DOB) porozumiało się z protestującymi w sprawie odblokowania okupowanych przez nich od października 2019 r. placów Khalani i Wathba oraz mostu Sinak, łączącego wschodni Bagdad z „zieloną strefą” w której znajdują się siedziby większości instytucji państwowych i ambasad. Pod okupacją protestujących pozostają wciąż plac Tahrir i most Dżumarija. W zamian za współpracę przy odblokowaniu mostu Sinak, DOB obiecało protestującym zapewnienie bezpieczeństwa przez ISS.

13-14 lutego protestujący w Bagdadzie porozumieli się z DOB w sprawie opuszczenia placów Watbah i Khalani oraz mostu Sinak w środkowej części Bagdadu, po kilku godzinach jednak demonstranci powrócili do tych miejsc, na co jednostka ISF użyła przeciw nim kul gumowych, ładunków dymnych i gazu łzawiącego. Demonstracje w Iraku trwały w szyickich w większości miastach: Basra, An-Nasirija, Al-Amara, Samawa, Ad-Diwanija, Al-Kut, Nadżaf, Al-Hilla, w Karbali oraz w Bagdadzie.

13. lutego działacz ruchu protestu z An-Nasiriji, dr Alaa al-Rikabi udostępnił w sieciach społecznościowych szeroko następnie rozpowszechniany materiał filmowy, w którym wzywał do wystąpień ulicznych wszystkich popierających jego kandydaturę na premiera. W odpowiedzi, setki protestujących demonstrowały 16. lutego w Karbali i An-Nasiriji. Istnieją w związku z tym przesłanki by podejrzewać, że dr A. al-Rikabi może zostać przywódcą ruchu protestu.

15. lutego nacjonalistyczny duchowny M. as-Sadr ogłosił na Twitterze uruchomienie „inicjatywy humanitarnej” dla pomocy protestującym i pielęgnowania rannych. Wcześniej, podległa mu milicja „błękitnych czapek” zapisała się siłowym tłumieniem protestów w dniach 4-6 lutego, kiedy to 5. lutego zabitych zostało 8 protestujących. 11. lutego M. as-Sadr rozwiązał milicję „błękitnych czapek”.

18. lutego dowódca al-Haszd al-Szabi, Fali al-Fajjad spotkał się z przedstawicielem wielkiego ajatollaha Alego al-Sistani oraz z przywódcami lojalnych wobec niego milicji: Brygady Abu Fadl Al-Abbas, Firkat al-Imam Ali al-Kitaljah, Liwa Ansar al-Marjajah, oraz Liwa Ali al-Akbar. Rozmowy dotyczyły potwierdzenia dotychczasowych wpływów milicji lojalnych wobec ajatollaha A. al-Sistani w strukturze al-Haszd al-Szabi, w tym obsady przez ich działaczy stanowiska sekretarza Jednostek Mobilizacji Ludowej, oraz autonomii operacyjnej milicji w muhafazach Al-Anbar, Niniwa i regionie Środkowego Eufratu. Uwzględnienie interesów milicji lojalnych wobec ajatollaha A. al-Sistani, pomimo że są one mniejsze od milicji lojalnych wobec Teheranu, może przełożyć się na poparcie polityków związanego z nim Ruchu Mądrości Narodowej (RMN) pod przywództwem Ammara al-Hakima, posiadającego 19 deputowanych w 329-osobowej Radzie Reprezentantów, dla kandydatury M. T. Allawiego na premiera.

19. lutego dowódca al-Haszd al-Szabi spotkał się w Irbilu z dowódcami Peszmergów, negocjując warunki współpracy ISF z Peszmergami, w tym także kwestie dyslokacji i rozgraniczenia obszarów operacyjnych, w zamian za poparcie Kurdów dla rządu M. T. Allawiego.

19. lutego M. T. Allawi wezwał do zwołania nadzwyczajnej sesji Rady Reprezentantów w celu głosowania wotum zaufania dla jego gabinetu. Obiecał po zaprzysiężeniu natychmiastowe wszczęcie postępowań w sprawie zabójstw protestujących i pociągnięcie do odpowiedzialności sprawców, a także wcześniejsze wybory parlamentarne, które miałyby odbyć się z wyłączeniem „pieniędzy, broni i zewnętrznych wpływów”, co odczytywać należy jako wyzwanie dla polityki irańskiej. Tego samego dnia ustępujący premier A. A. Mehdi zapowiedział, że złoży urząd 2. marca w przypadku niewyłonienia rządu w przewidzianym przez konstytucję 30-dniowym terminie. Słowa te należy odczytywać jako środek nacisku ustępującego premiera na posłów i ugrupowania, by głosowały za rządem M. T. Allawiego.

Nominowanie M. T. Allawiego na premiera odbyło się pod presją ulicznych protestów na terenie całego kraju. Protestujący żądają gabinetu niezależnego od partii politycznych. Najliczniejsze w 329-osobowej Radzie Reprezentantów szyickie ugrupowania Sajrun M. as-Sadra (59 deputowanych, narodowa orientacja iracka) i Fatah, stanowiący emanację al-Haszd al-Szabi (48 deputowanych, orientacja proirańska, transnarodowa rewolucja szyicka), zgodziły się dać M. T. Allawiemu swobodę w formowaniu rządu, ugrupowania kurdyjskie (43 deputowanych) i sunnickie oczekują jednak dla siebie miejsc w gabinecie. Przedmiotem sporu jest również kwestia wcześniejszych wyborów: prą do nich ugrupowania szyickie, sceptyczne są natomiast sunnickie i kurdyjskie.

20. lutego delegaci Regionalnego Rządu Kurdystanu (RRK) opuścili negocjacje z M. T. Allawim w Bagdadzie nad uformowaniem nowego rządu. Tego samego dnia M. al-Karbouli i Raad Dahlaki z SSI, w imieniu swojego ugrupowania, również odmówili poparcia dla rządu M. T. Allawiego, stwierdzając że stracił on zaufanie narodu irackiego.

20. lutego A. al-Rikabi na czele swoich zwolenników udał się do Samawy w muhafazie Al-Musanna, wzywając do poparcia swej kandydatury na premiera i odrzucenia kandydatury M. T. Allawiego.

22. lutego, M. as-Sadr, po powrocie z Iranu, zagroził protestami ulicznymi w Bagdadzie i oblężeniem „zielonej strefy”, jeśli Rada Reprezentantów nie zatwierdzi do 29. lutego niezależnego politycznie gabinetu M. T. Allawiego.

22. lutego w muhafazach As-Sulajmanija, Dahuk i Irbil wchodzących w skład Regionu Kurdystanu odbyły się protesty przeciwko dominacji KDP i PUK na tamtejszej scenie politycznej. Do demonstracji wezwała 16. lutego opozycyjna partia Nowego Pokolenia. Protestujący domagali się rozwiązania problemu bezrobocia i poprawy jakości usług publicznych, zarzucając rządzącym nieudolność. Protesty zostały poparte przez M. as-Sadra, oskarżającego rządzące Regionem Kurdystanu ugrupowania o obstrukcję parlamentarną i wysługiwanie się USA.

23. lutego M. Pompeo w rozmowie telefonicznej z M.T. Allawim naciskał go w sprawie uwzględnienia interesów Kurdów i ugrupowań sunnickich przed poddaniem swojego gabinetu pod głosowanie nad udzieleniem mu wotum zaufania, a także „podkreślił zobowiązanie Iraku do ochrony dyplomatów USA i pozostałych państw koalicji, a także ich sił zbrojnych i obiektów”i naciskał na ochronę baz i sił USA nawet w przypadku, gdyby Rada Reprezentantów ponownie przegłosowała ich usunięcie - jak miało to już miejsce w uchwale z 5. stycznia 2020 r. (USA zagroziły wtedy Irakowi blokadą kont bankowych na których deponowane jest ponad 35 mld. USD zysków za sprzedaż irackiej ropy). Z drugiej strony, określenie harmonogramu wycofania wojsk USA z Iraku jest żądaniem wysuwanym wobec M. T. Allawiego przez Fatah i Sajrun.

24. lutego, po uprzednim spotkaniu przedstawicieli kurdyjskich z M. T. Allawim, prezydent Regionu Kurdystanu, Nechirvan Barzani, po spotkaniu z wyższymi funkcjonariuszami swojej administracji, wydał oświadczenie, w którym stwierdził że M. T. Allawi powinien odnowić swoją agendę w celu pozyskania zaufania „wszystkich społeczności Iraku”, dotychczasowa bowiem tego warunku nie spełnia. Nowemu gabinetowi odmówił również poparcia sunnicki SSI, oskarżając M. T. Allawiego że reprezentuje interesy szyickich ugrupowań które wysunęły jego kandydaturę: Sajrunu i Fatahu. M. as-Sadr oskarżył z kolei ugrupowania kurdyjskie i sunnickie o wynoszenie własnych interesów partyjnych ponad dobro narodu i zagroził wycofaniem poparcia dla gabinetu, jeśli ulegałby interesom „frakcji” i nie był niezależny. Mohammed Taha al-Hamdoun z sunnickiej partii Hirak (Ruch Ludowy w Iraku) oskarżył z kolei Sajrun i Fatah o skrytą próbę zdominowania gabinetu M. T. Allawiego i wprowadzenia w jego skład własnych ludzi. Podobnie jak M. as-Sadr, niepartyjnego gabinetu chcą także protestujący na ulicach, równocześnie jednak oskarżając samego M. as-Sadra o „mordowanie” demonstrantów i wznosząc przeciw niemu okrzyki.

25. lutego M. T. Allawi zaprezentował swój program, zapowiadając reformy i wcześniejsze wybory 3. grudnia. W skład gabinetu mieliby wejść niezależni ministrowie, nie związani ani nie mianowani przez partie polityczne. Tego samego dnia M. as-Sadr wezwał swoich zwolenników do odstąpienia od ulicznych protestów w obawie przed koronawirusem. Rzeczywistym powodem apelu M. as-Sadra mogła być prognoza, że gabinet M. T. Allawiego nie uzyska

wotum zaufania Rady Reprezentantów. Demonstracje przeciwko kandydaturze M. T. Allawiego i „nielegalnej”sesji Rady Reprezentantów odbyły się, mimo tego, w Bagdadzie, Zi Kar, Basrze i Al-Kadisiji.
28. lutego partie sunnickie i kurdyjskie zbojkotowały posiedzenia Rady Reprezentantów, oskarżając M. T. Allawiego o nieskonsultowanie z nimi składu zabiegającego o wotum zaufania gabinetu, co spowodowało zamknięcie sesji.

1. marca, z powodu braku kworum, nie odbyła się również kolejna sesja Rady Reprezentantów, podczas której miano głosować wotum zaufania dla gabinetu M. T. Allawiego, w następstwie czego ten ogłosił swoją dymisję ze stanowiska pełniącego obowiązki szefa rządu. 2. marca minął również konstytucyjny termin w którym stanowisko szefa rządu mógł sprawować ustępujący premier A. A. Mehdi. Wedle konstytucji, funkcję szefa rządu przejąć w związku z tym powinien prezydent Iraku, B. Salih który w ciągu 15 dni zobowiązany jest desygnować nowego kandydata na premiera.

Przeciwny objęciu rządu przez B. Saliha jest jednak Fatah, który uważa prezydenta za sojusznika jankeskich okupantów kraju i przestrzega, że mianowanie na nowego premiera polityka projankeskiego uzna za deklarację wojny, wzywając przy tym A. A. Mehdiego do pozostania na stanowisku premiera, zaś wielkiego ajatollaha A. al-Sistaniego do cofnięcia swej rady udzielonej A. A. Mehdiemu, by ten ustąpił ze stanowiska. Związany z Fatahem A. A. Mehdi przekazał w związku z tym pełnienie części swych obowiązków szefa rządu dyrektorowi swego gabinetu politycznego, Abu Dżihadowi al-Haszemiemu, rezygnując z dymisji na rzecz absencji na stanowisku szefa rządu.

Nieoficjalne źródła mówią o porozumieniu N. al-Malikiego z Państwa Prawa oraz pozostałych przywódców szyickich: Ammara al-Hakima, Hadiego al-Amieriego oraz Faleha Fayadha, co do nominacji kandydata na premiera, który byłby akceptowany przez sunnitów i Kurdów.

Czytany 1887 razy Ostatnio zmieniany czwartek, 19 marzec 2020 07:15