poniedziałek, 09 listopad 2015 07:44

Eva Bartlett: Dekonstrukcja narracji NATO o Syrii

Oceń ten artykuł
(70 głosów)

Eva Bartlett

Przez pięć ostatnich lat coraz bardziej absurdalna propaganda przeciwko prezydentowi Baszarowi al-Asadowi i Syryjskiej Armii Arabskiej (SAA) posługuje się zarówno wcześniej uzgodnioną (na wzór „rewolucji” OTPORu) retoryką „pokojowych protestów pod ostrzałem”, jak i innym fałszywym słownictwem typu „wojna domowa” czy „umiarkowani rebelianci”. W obliczu kontynuacji interwencji, w ramach której coraz to nowi terrorystyczni i „humanitarni” aktorzy stale pojawiają się w teatrze sprzymierzonych z NATO szwadronów śmierci, warto prześledzić niektóre ważne zagadnienia związane z wojną w Syrii.

Milionowe marsze

29 marca 2011 r. (mniej niż 2 tygodnie od rozpoczęcia rzekomej „rewolucji”) ponad 6 milionów ludzi [1] w Syrii wyszło na ulice z poparciem dla prezydenta Baszara al-Asada. W czerwcu setki tysięcy maszerowały w Damaszku [2] z poparciem dla prezydenta, z flagą Syrii długą na 2,3 km. W listopadzie 2011 r. (9 miesięcy od wybuchu chaosu) znów miały miejsce masowe demonstracje [3], popierające syryjskiego przywódcę, zwłaszcza w Homs (tzw. „stolica rewolucji”), Darze (tzw. „miejsce narodzin rewolucji”), Dajr az-Zaur, Rakka, Latakii i Damaszku. Od tego czasu masowe demonstracje [4] tego rodzaju powtarzały się, m.in. w marcu 2012 r. [5], w maju 2014 r. [6] przed wyborami prezydenckimi, czy też w czerwcu 2015 r. [7], jeśli tylko poprzestać na niektórych większych zgromadzeniach.

W maju 2013 r. pojawiły się doniesienia [8], że „dane przekazane NATO w ostatnim miesiącu świadczą o tym, że 70% Syryjczyków popiera” rząd B. al-Asada. Obecnie wielkość ta wynosi co najmniej 80%.

Najbardziej znaczącym barometrem poparcia dla prezydenta Syrii były wybory prezydenckie [9] w czerwcu 2014 r., w których wzięło udział 74% (11,6 mln) z 15,8 mln zarejestrowanych syryjskich wyborców, a prezydent B. al-Asad zdobył 88% głosów [10]. Syryjczycy spoza kraju, aby zagłosować, posuwali się do takich rzeczy, jak obleganie ambasady Syrii [11] w Bejrucie przez dwie doby (pokonując pieszo sporo kilometrów, aby się tam dostać), czy przyloty z krajów, gdzie zamknięto syryjskie ambasady, do Damaszku tylko po to, by oddać głos. W samej Syrii obywatele stawiali czoła [12] moździerzom i rakietom terrorystów, które miały ich powstrzymać od głosowania; 151 pocisków zostało wystrzelonych na sam Damaszek, zabijając 5 i okaleczając 33 Syryjczyków.

Bardziej szczegółową analizę szerokiej bazy społecznego poparcia zawiera artykuł profesora Tima Andersona „Why Syrians Support Bashar al Assad” (Dlaczego Syryjczycy popierają Baszara al-Asada) [13].

Reformy

Przed wydarzeniami z marca 2011 r. Syryjczycy posiadali uzasadnione dążenia do konkretnych reform, z których spora część była wdrażana od czasu kiedy zaczęły się niepokoje. W rzeczywistości prezydent B. al-Asad wdrażał reformy [14] przed i po 17 marca 2011 r. Stephen Gowans wskazał [15] na niektóre z nich, w tym:

• zniesienie stanu wyjątkowego;

• zmiana konstytucji i poddanie jej pod referendum (głosowało 8,4 mln Syryjczyków [16], w tym 7,5 mln za);

• wyznaczenie terminu, następnie przeprowadzenie, wielopartyjnych parlamentarnych i prezydenckich wyborów.

Według S. Gowansa konstytucja „stanowiła, że rząd utrzymuje rolę kierowania gospodarką w interesie Syrii, oraz że rząd Syrii nie dopuści do tego, aby Syryjczycy pracowali w interesie zachodnich banków, kompanii naftowych i innych korporacji.” Zawierała ponadto:

„zabezpieczenie przeciw chorobie, niepełnosprawności i starości; dostęp do opieki zdrowotnej i darmowej edukacji na wszystkich szczeblach”;

• artykuł „zapewniający, że co najmniej połowa członków Zgromadzenia Ludowego będzie wyłaniana z szeregów chłopów i robotników.”

Komentator polityczny Jay Tharappel wskazywał dalej [17]: „nowa konstytucja wprowadziła wielopartyjny system polityczny w tym znaczeniu, że zdolność partii politycznych do uczestnictwa nie zależy od uznaniowego zezwolenia partii Baas bądź jej zastrzeżeń, lecz od kryteriów konstytucyjnych (…) nowa konstytucja zakazuje działalności partii politycznych bazujących na religii, wyznaniu i etniczności lub takich, które z założenia dyskryminują poszczególne płcie lub rasy” (2012: Art.8) [18].

Nic dziwnego, że pionki NATO z syryjskiej emigracji odrzuciły reformy i konstytucję, która gwarantuje suwerenną Syrię, wolną od ucisku wielonarodowych korporacji i zachodnich banków.

Carlos Martinez w swoim artykule Decriminalising Bashar – towards a more effective anti-war movement” (Dekryminalizacja Baszara – ku bardziej efektywnemu ruchowi antywojennemu) [19] wskazał na pozytywne aspekty polityki Syrii, w tym jej antyimperialistyczną, socjalistyczną politykę, świeckość i wielokulturowość, udzielanie ciągłego wsparcia dla Palestyńczyków oraz antysyjonistyczną postawę. Wszystkie te punkty przeczą ferowanym od blisko pięciu lat kłamstwom, miażdżąc kiepskie usprawiedliwienie dla kontynuacji prowadzenia wojny przeciw Syrii.

Przekręcanie liczb w służbie wojennej agendy

Liczba i charakterystyka zabitych Syryjczyków różni się w zależności od tego, na którą listę się powołuje. Wiele gadających głów czerpie z jedynego źródła, zamieszkałego w Wielkiej Brytanii Syryjczyka Ramiego Abdulrahmana [20] z tzw. Syryjskiego Obserwatorium Praw Człowieka (SOHR) [21] (kierowanego z jego domu i opierającego się na informacjach, w większości dostarczanych przez bezimiennych „aktywistów”). R. Abdulrahman nie był w Syrii od 15 lat  [22] i, jak wskazuje Tony Cartalucci, jest „...członkiem tzw. syryjskiej opozycji, pragnącym obalić prezydenta Asada”. T. Cartalucci ponadto wyjaśnił, iż „...działalność Abdulrahmana jest w rzeczywistości finansowana przez Unię Europejską i europejskie państwo, którego nie chce wskazać”. Czyli nie jest to bezstronne źródło.

Analityk polityczny Sharmine Narwani w swoim artykule z lutego 2012 r. „Questioning the Syrian Casualty List” (Zakwestionowanie syryjskiej listy ofiar) [23] wskazała na trudności logistyczne zestawiania liczby ofiar, w tym:

• różniące się listy ofiar i trudności z potwierdzaniem dokładności którejkolwiek z nich;

• brak informacji w kwestii weryfikacji przypadków śmiertelnych, osób ich dokonujących oraz motywacji działań potencjalnych zabójców;

• brak informacji o zmarłych: czy byli to cywile nastawieni prorządowo lub antyrządowo, członkowie uzbrojonych grup lub syryjskie siły bezpieczeństwa.

Komentatorka odkryła, że jedna z wczesnych list ofiar zawierała 29 palestyńskich uchodźców „...zabitych z rąk izraelskich na Wzgórzach Golan 15 maja 2011 r. i 5 czerwca 2011 r., kiedy protestujący zebrali się na linii demarkacyjnej między Syrią a Izraelem”.

J. Tharappel przyjrzał się dwóm pozostałym głównym grupom, cytowanym w związku z ofiarami w Syrii: Syryjskiej Sieci na rzecz Praw Człowieka (SNHR) i Centrum Dokumentacji Nadużyć (VDC) [24]. Zauważył, że żadna z nich nie jest „...niezależna, w takim znaczeniu, że funkcjonuje jedynie w celu przedstawiania faktów, są one całkowicie szczere w swym zamiarze doprowadzenia do obalenia syryjskiego rządu (…) i nałożenia strefy zakazu lotów w interesie ‘umiarkowanych rebeliantów’, kimkolwiek oni są”. Ponadto, zdaniem J. Tharappela, „SNHR nie dostarcza żadnych dowodów by uzasadnić swe twierdzenia dotyczące liczby zabitych przez siły rządowe. Zapewniają oni, że '...udokumentowali [ofiary] pełnym nazwiskiem, miejscem i datą śmierci', niemniej jednak żadnych z tych danych nie można znaleźć na ich stronie internetowej”. W odniesieniu do VDC pisze dziennikarz, iż „...istnieją mocne podstawy, aby wierzyć, że VDC umieszcza na liście poległych powstańców jako cywili, a także błędnie określa poległych żołnierzy rządowych jako bojowników WAS [Wolnej Armii Syrii]”. Jako przykład podaje umieszczenie na liście bojownika Armii Islamskiej (Dżajsz al-Islam) Hiszama Al-Szekk Bakriego, zabitego przez SAA w Dumie (w której pełno było terrorystów z tego ugrupowania) w lutym 2015 r., o czym informowała al-Masdar News [25]. W dodatku VDC umieścił tego człowieka na liście [26], „...jako cywila, a nie bojownika Dżajsz al-Islam” – pisze J. Tharappel.

Dziennikarz zwrócił też uwagę, iż nawet uznany korespondent wojenny Nir Rosen pisał w 2012 r., że: „...codziennie opozycja podaje wykaz ofiar śmiertelnych, zazwyczaj bez żadnego wyjaśnienia przyczyn śmierci. Wielu z oznaczonych jako zabici, to w rzeczywistości bojownicy opozycji, ale przyczyna ich śmierci jest ukryta, a oni sami są przedstawieni w raportach jako niewinni cywile zabici przez siły bezpieczeństwa, tak jakby wszyscy wyłącznie protestowali lub siedzieli w swoich domach” [27].

Wykazy tych grup zawierają, delikatnie mówiąc, znaczące i zamierzone, nieścisłości. W rzeczywistości większość wspomnianych grup nie zwraca uwagi na to, co wskazuje Paul Larudee [28]: ONZ szacuje liczbę dotychczasowych ofiar śmiertelnych wojny w Syrii na 220 tys. [29]. Jednakże prawie połowa z nich to żołnierze armii syryjskiej lub sprzymierzeni z nimi bojownicy lokalnych milicji, a dwie trzecie to przedstawiciele walczących stron, jeśli doliczymy bojowników opozycji. Tak czy inaczej, stosunek ofiar cywilnych do militarnych wynosi mniej więcej 1:2, biorąc pod uwagę, że działania opozycji także powodują ofiary cywilne. Wystarczy porównać to do analogicznego stosunku w przypadku amerykańskiej wojnie w Iraku (3:1) [30] czy izraelskiego ataku na Gazę w latach 2008–2009 (4:1) [31]; w tym drugim przypadku stosunek ofiar palestyńskich do izraelskich sięgnął astronomicznego poziomu 100:1.

„Lewicowcy” podtrzymują mity

Osoby publiczne takie jak Owen Jones, a także propalestyńskie strony internetowe jak „Middle East Eye” i „Electronic Intifada”, cieszą się popularnością ze względu na ich bardziej słuszną (i bezpieczną) postawę solidarności z Palestyną, niemniej jednak stale produkują antysyryjską retorykę, powtarzaną następnie przez ich pełnych dobrych intencji, lecz bardzo niedoinformowanych zwolenników.

W wielu przypadkach oddolna „lewicowa” propaganda antysyryjska jest tak samo jadowita, co w przypadku korporacyjnych mediów. Z reguły na ostentacyjnie antywojennych/antyimperialistycznych zgromadzeniach dominuje narracja antysyryjska. Przykładowo na Światowym Forum Społecznym w Tunisie w 2015 r., na niektórych poświęconych Syrii panelach, snuto bajki o „rewolucjonistach” w Syrii, twierdząc na jednym z nich, że „protesty w Syrii przez prawie 6–7 miesięcy miały pokojowy charakter; dopiero kiedy 6–7 tys. bezbronnych ludzi zostało zabitych, powstańcy chwycili za broń”.

Tymczasem od początku wiadomo, iż w Darze i całej Syrii uzbrojeni protestujący strzelali, i masakrowali, siły bezpieczeństwa i cywilów. Artykuł T. Andersona „Syria: how the violence began in Daraa” (Syria: jak rozpoczęła się przemoc w Darze) [32] wskazuje, że policjanci byli zabijani przez snajperów w protestach w dniach 17–18 marca; armia syryjska wkroczyła do miasta dopiero po morderstwach na policjantach. Ponadto w meczecie al-Omari w Darze znaleziono magazyn broni dla protestujących.

Artykuł Prem Shankar Jha „Who Fired The First Shot?” (Kto pierwszy oddał strzał?) [33] opisał masakrę 20 syryjskich żołnierzy miesiąc później pod Darą, którym „poderżnięto gardła, a jednemu z żołnierzy odcięto głowę”. Bardzo „umiarkowana” praktyka rebeliantów. W artykule „Syria: The Hidden Massacre” (Syria: ukryta masakra) [34] Sharmine Narwani analizował wczesne masakry syryjskich żołnierzy, wskazując, że wiele morderstw miało miejsce nawet po tym, gdy syryjski rząd zlikwidował sądy bezpieczeństwa, zniósł stan wyjątkowy, udzielił powszechnych amnestii i uznał prawo do pokojowych protestów.

Morderstwo rolnika z Banijas Nidala Janouda 10 kwietnia 2011 r. [35] było pierwszym z okrutnych morderstw syryjskich cywilów z rąk tzw. „nieuzbrojonych demonstrantów”. Okaleczony i krwawiący, z rozpłataną twarzą, N. Janoud był wleczony przez uzbrojony motłoch, który następnie pocwiartował go na śmierć. Ojciec Frans Van der Ludt – holenderski ksiądz, żyjący w Syrii od prawie 5 dekad, póki nie został zamordowany 7 kwietnia 2014 r. przez bojowników okupujących stare miasto Homs – pisał (wielokroć) o „uzbrojonych demonstrantach”, których widział podczas wczesnych protestów, „strzelających do policji jako pierwsi” [36].

Materiał filmowy z maja 2011 r. autorstwa Alego Haszema – dziennikarza, który później zrezygnował z pracy dla Al-Jazeery – ukazuje bojowników, wkraczających do Syrii z Libanu, dzierżących broń palną i granatniki przeciwpanncerne (A. Haszem twierdził że widział wkraczających bojowników także w kwietniu). Al-Jazeera odmówiła emisji majowego materiału, każąc żurnaliście „zapomnieć, że byli tam uzbrojeni ludzie” [37]. Bezbronni demonstranci?

Wizytówka sekciarzy: slogany i masakry

Obserwowany dziś w Syrii ekstremizm religijny został zaszczepiony głównie przez reżimy wahabitów i Bractwa Muzułmańskiego (BM) w Arabii Saudyjskiej i Katarze oraz przez Turcję, z błogosławieństwem i wsparciem NATO. Wielowyznaniowy skład zarówno syryjskiej administracji państwowej, jak i armii sam w sobie świadczy o programowej świeckości Syrii, tak samo jak przeważająca wśród zwykłych Syryjczyków niechęć do samookreślania się wzdłuż linii wyznaniowych [38].

Z drugiej strony, od początku „pokojowi demonstranci” wznosili wyznaniowe slogany, zwłaszcza „chrześcijanie do Bejrutu, alawici do grobu”. Inne popularne okrzyki zawierały wezwania do eksterminacji wszystkich alawitów oraz zapewnienia o wierności saudyjskiemu ekstremiście szejkowi Adnanowi Arurowi oraz popierającemu BM ekstremiście, egipskiemu szejkowi Jusufowi al-Karadawiemu [39]. Osiadły w Katarze J. al-Karadawi usprawiedliwia zabijanie syryjskich cywili: „Jest właściwym zabicie jednej trzeciej ludności Syrii, jeśli prowadziłoby to do upadku heretyckiego reżimu” [40]. Z kolei A. Arur tak wyraził się o syryjskich alawitach: „W imię Allaha powinniśmy zmielić ich w maszynkach do mięsa i nakarmić nimi psy”.

Terrorystyczni sojusznicy NATO popełnili liczne masakry syryjskiej ludności cywilnej i żołnierzy, w wielu przypadkach na tle wyznaniowym, np.:

• masakra do 120 osób (żołnierzy i cywilów) z rąk ok. 500–600 terrorystów WAS w Dżisr asz-Szughur w prowincji Idlib w czewcu 2011 r.; winą obarczano SAA, która miała zabić „dezerterów” [41];

• masakra ponad 100 cywili w Huli 25 maja 2012 r., którą już 2 dni później ONZ uznała – bez przeprowadzenia śledztwa – za przeprowadzoną przez armię syryjską [42];

• masakra co najmniej 220 cywili (w tym płodu, wielu dzieci, kobiet i starszych) i porwanie co najmniej 100 (głównie kobiet i dzieci) w wioskach w okolicy Latakii w sierpniu 2013 r. [43];

• masakra co najmniej 80 mieszkańców (wielu „zarżniętych, jak owce” [44], pozbawionych głów, spalonych [45] w piecach piekarskich) w przemysłowej wsi Adra w grudniu 2013 r.;

• stały ostrzał moździerzowy obszarów cywilnych, w tym szkół, oraz powtarzające się wybuchy samochodów-pułapek na obszarach cywilnych [46].

Pomimo wysiłków sił zewnętrznych w celu zasiania fanatyzmu religijnego w Syrii, znaczna większość Syryjczyków odrzuca go. Podczas kolejnej wizyty w Syrii w lipcu 2015 r., prof. T. Anderson oszacował, że ludność samej Latakii „wzrosła z 1,3 do ok. 3 mln – przybyli ze wszystkich stron, nie tylko z Aleppo, także z Hamy, Dajr az-Zaur i innych obszarów. Odwiedził on także Suwajdę, region w większości druzyjski, który przyjął „135 tys. rodzin, głównie z Dary” – głównie rodzin sunnickich.

Syryjska „wojna domowa”?!

Biorąc pod uwagę, że:

• co najmniej 80 tys. terrorystów z ponad 80 państw walczy jako najemnicy w Syrii [47];

• Izrael wielokrotnie bombardował Syrię [48];

• Izrael leczy terrorystów al-Kaidy w swoich szpitalach [49] oraz umożliwia ich przerzut w te i z powrotem do Syrii, a także zbroi ich [50] – nawet izraelskie media podawały, że Izrael dostarcza pomoc terrorystom Al-Kaidy [51]; nawet ONZ raportował o kontaktach izraelskich żołnierzy z Dżabhat al-Nusra na okupowanych syryjskich Wzgórzach Golan [52];

• Turcja nie tylko zbroi i przerzuca terrorystów do Syrii, lecz także stale atakuje Syrię;

• cały kryzys został zaprogramowany przez imperialistyczne think-tanki grubo przed wydarzeniami 2011 roku;

„wojna domowa” jest ostatnim terminem, który można użyć by opisać wojnę przeciw Syrii.

W 2002 r. ówczesny podsekretarz stanu USA John Bolton dodał Syrię (wraz z Libią i Kubą) do „państw zbójeckich” „Osi Zła” George’a W. Busha [53],  co oznaczało, że Syria już wówczas znalazła się na liście krajów, w których należy „zaprowadzić demokrację” (tzn. zniszczyć je).

Artykuł Anthony’ego Cartalucciego „US Planned Syrian Civilian Catastrophe Since 2007” (USA planowały katastrofę humanitarną w Syrii od 2007 r.) [54] wskazał na szereg kluczowych oświadczeń i zdarzeń dotyczących nie tylko wojny przeciw Syrii, lecz także wydarzeń później fałszywie określonych jako „Arabska Wiosna”, w tym:

• rewelacje generała Wesley’a Clarka dotyczące amerykańskich planów obalenia rządów Iraku, Syrii, Libanu, Libii, Somalii, Sudanu i Iranu [55];

• artykuł Seymoura Hersha z 2007 r. „The Redirection” (Przekierowanie) na temat zbrojenia i szkolenia ekstremistów wyznaniowych przez NATO i sojuszników w celu wytworzenia podziałów na tle wyznaniowym w Libanie, Syrii i poza granicami tych państw [56];

• raport Brookings Institution Which Path to Persia?” (Którą drogą do Persji?) z 2009 r., dotyczący planów osłabienia Syrii i Libanu, w celu późniejszego zaatakowania Iranu [57].

Ponadto S. Gowans donosił, że:

• finansowanie syryjskiej opozycji przez USA zaczęło się juz za czasów administracji Busha w 2005 r. [58];

• od utworzenia w październiku 2011 r., Narodowa Rada Syryjska otrzymała 20,4 mln USD od Libii, 15 mln USD od Kataru i 5 mln USD od ZEA [59].

Były minister spraw zagranicznych Francji, Roland Dumas, w wywiadzie telewizyjnym w czerwcu 2013 r. opowiadał o swoim spotkaniu (2 lata wcześniej) z brytyjskimi oficjelami, którzy wyznali, że: „Wielka Brytania organizowała inwazję rebeliantów na Syrię. Ta operacja była już wcześniej przygotowana i zaplanowana” [60].

Bardziej świeży dowód spisku NATO przeciw Syrii dostarcza artykuł z „New York Times” z czerwca 2012 r., dotyczący wsparcia CIA dla „rebeliantów” w Syrii, obejmującego dostarczanie „karabinów automatycznych, granatników, amunicji i niektórych rodzajów broni przeciwczołgowej” z Turcji do Syrii [61]. W tekście pisano, że „...według amerykańskich urzędników i arabskich oficerów wywiadu niewielka liczba oficerów CIA działa w ukryciu w południowej Turcji, pomagając sojusznikom w decydowaniu o tym którzy bojownicy syryjskiej opozycji otrzymają broń aby walczyć z rządem Syrii” [62].

W październiku 2014 r., Serena Shim, amerykańska dziennikarka pracująca dla Press TV, została zabita w mocno podejrzanym wypadku samochodowym niedaleko turecko-syryjskiej granicy niedługo po tym jak informowała o groźbach pod swoim adresem ze strony tureckiego wywiadu [63]. S. Shim wcześniej donosiła, że jest w posiadaniu zdjęć „bojowników przekraczających turecką granicę… Mam ich zdjęcia w ciężarówkach World Food Organization” [64].

Inne podobne oświadczenia miały miejsce, np. zeznanie tureckiego kierowcy tłumaczącego, „...jak pojazdy będą eskortowane przez agentów MİT podczas podróży, która będzie miała początek w obozie Atme w Syrii a koniec w granicznym mieście Akçakale w prowincji Şanlıurfa, gdzie bojownicy i ładunek wkroczą ponownie do Syrii”. W lipcu 2015 r. Press TV informowała, że pojmani w Aleppo terroryści przyznali się, że byli szkoleni w Turcji przez personel amerykański i z państw Zatoki [65].

Jak pisałam, „w raporcie z listopada 2014 r. Sekretarz Generalny wspomniała o obecności al-Nusry i innych terrorystów w obszarze objętym zawieszeniem broni ‘wyładowujących broń z ciężarówki’, a także ‘pojazdu z zainstalowanym karabinem’ oraz ‘kontaktów’ Izraela z ‘uzbrojonymi gangami’” [66].

Uwzględniając powyższe, a także amerykański plan szkolenia do 15 tys. dodatkowych „rebeliantów” przez następne 3 lata, rozpowszechnianie niewłaściwego określenia „wojna domowa” jest niezwykłym absurdem [67].

Daesh i inni umiarkowani

A. Cartalucci pisał w czerwcu 2015 r. o niedawno wydanym dokumencie Departamentu Obrony z 2012 r., w którym przyznano, że USA przewidziały ustanowienie przez ISIS „salafickiego księstwa we wschodniej Syrii (Hasaka i Der Zor), które jest dokładnie tym co chcą siły wspierające opozycję…” [68]. Wskazał on na przepływ broni i terrorystów z Libii do Syrii przez Turcję, „...koordynowany przez urzędników Departament Stanu USA i agencje wywiadowcze w Benghazi – od lat siedlisko terrorystów”, a także przepływ broni z Europy Wschodniej.

W gronie wcześniejszych „umiarkowanych” znajdowali się zjadający ludzkie organy terrorysta z Brygad Faruka (wchodzących w skład tzw. „WAS”) „Abu Sakkar” oraz ci liczni bojownicy WAS i al-Nusry którzy dokonywali wcześniej wspomnianych masakr, by wspomnieć tylko niektórych [69].

Frontowe organizacje „obrońców praw człowieka” propagujące wojenną retorykę

Human Rights Watch, Amnesty International, Avaaz, Moveon oraz mniej znane, świeżo utworzone grupy jak The Syria Campaign, Białe Hełmy (BK) [70] i Grupa Akcyjna na rzecz Palestyńczyków w Syrii (Action Group for Palestinians in Syria), są współwinne głoszeniu wojennej propagandy a nawet wzywaniu do kampanii bombardowań Syrii poprzedzonej ustanowieniem strefy zakazu lotów („Libia 2.0”).

Na temat HRW wypowiedział się analityk geopolityczny Eric Draitser: „Human Rights Watch jest bez wątpienia dodatkiem do polityki zagranicznej USA. Pod wieloma względami jest częścią ‘miękkiego ramienia’ amerykańskiej projekcji siły, narzędziem delegitymizacji, demonizacji i destabilizacji państw które nie są posłuszne USA…” [71].

Czujni użytkownicy Twittera wytknęli Kenowi Rothowi z HRW oszustwo, kiedy umieścił zdjęcie ukazujące zniszczenia rzekomo w Aleppo wskutek „bomb beczkowych”. W rzeczywistości były to fotografie zniszczeń w Ajn al-Arab (Kobani) wskutek ataku Daesh i bombardowań koalicji pod wodzą USA. Kolejnym oburzającym postępkiem K. Rotha było rozpowszechnienie na Twitterze filmiku ukazującego zrównaną z ziemią dzielnicę al-Shuja’iyya w Gazie, zrujnowaną przez izraelskie bombardowanie w 2014 r., twierdząc, że to Aleppo [72]. Ponownie wytknięto mu kłamstwo, zmuszając do anemicznego sprostowania. Następnie znów umieścił na tym portalu społecznościowym kolejne zdjęcie zniszczeń, ponownie twierdząc, że to wskutek „bomb beczkowych Asada”, podczas gdy zgodnie z opisem zdjęcia jest to dzielnica Hamidije w Aleppo, gdzie „bojownicy lokalnego komitetu ludowego, wspierający syryjskie siły rządowe, bronią tradycyjnie chrześcijańskiej dzielnicy” przeciw ISIS [73].

Na temat Amnesty International A. Cartalucci pisał: „Amnesty bierze pieniądze zarówno od rządów, jak i organizacji sektora korporacyjno-finansowego, z których jedna z najbardziej znanych – Open Society – jest prowadzona przez skazanego przestępcę finansowego George’a Sorosa" (Open Society finansuje także Human Rights Watch i inne niezliczone organizacje „obrońców praw człowieka”). Przykładowo, Suzanne Nossel, dyrektor wykonawczy Amnesty International w USA, została ściągnięta na to stanowisko bezpośrednio z Departamentu Stanu…” [74].

Naświetlając tylko jeden przykład zręcznych manipulacji AI, Rick Sterling w artykule z maja 2015 r. „Eight Problems with Amnesty’s Report on Aleppo Syria” (Osiem problemów z raportem Amnesty o Aleppo w Syrii) piętnował organizację nie tylko za usprawiedliwianie wysyłania broni do terrorystów w Syrii, lecz także sugerowanie jak to czynić w niejawny sposób [75]. Podkreślał przy tym: „To zaskakujące oświadczenie, faktycznie sankcjonujące zaopatrywanie w broń powstańców, którzy zgodzą się respektować ‘humanitarne’ reguły wojny”. R. Sterling następnie wskazał, że Amnesty:

• polega na grupach „albo mających siedzibę, albo otrzymujących fundusze z Turcji, USA lub innych państw mocno zaangażowanych w próbę obalenia rządu w Damaszku”;

• nie interesuje się relacjami „dwóch trzecich uchodźców, którzy przemieścili się WEWNĄTRZ Syrii (…) ludzi którzy uszli z Aleppo i żyją teraz w Homs, Latakii, Damaszku lub w Aleppo na terenach kontrolowanych przez rząd”.

W artykule „Humanitarians for War on Syria” (Organizacje humanitarne za wojną przeciw Syrii) [76] R. Sterling pisał o kampanii na rzecz interwencji: „Celem jest przygotowanie opinii publicznej na ‘strefę zakazu lotów’, narzuconą przez USA i pozostałe potęgi militarne. W ten sposób zaczęła się inwazja na Irak [77]. W ten sposób opinia była przygotowywana na ataki powietrzne USA/NATO na Libię [78].

Skutki zachodniej ‘zmiany reżimu’ w Iraku i Libii były katastrofalne. (…) Avaaz rozkręca swoją kampanię próbując zdobyć milion podpisów pod petycją na rzecz ‘Bezpiecznej Strefy’ w Syrii” [79].

R. Sterling pisał o „Białych Hełmach”[80]  „stworzonych przez Wielka Brytanię i USA w 2013 r. Cywilom z kontrolowanego przez rebeliantów terytorium płacono za udanie się do Turcji aby wziąć udział w szkoleniu w zakresie operacji ratunkowych. Programem kierował James Le Mesurier, były brytyjski żołnierz i prywatny kontraktor…” [81]. Wskazał on na związki między BH i antysyryjskimi formacjami, w tym Dżabhat al-Nusra. Jeden z przykładów ich propagandy: „Na filmiku z ostatniego rzekomego ataku gazem chlorowym początkowo wyświetla się logo Białych Hełmów, następnie logo al-Nusry. W rzeczywistości Białe Hełmy są małym oddziałem ratunkowym al-Nusry/Al-Kaidy (sic!)”.

Także artykuł Vanessy Beeley „‘White Helmets’: New Breed of Mercenaries and Propagandists, Disguised as ‘Humanitarians’ in Syria” (Białe Hełmy: nowy gatunek najemników i propagandzistów pod płaszczykiem „organizacji humanitarnych”) wyciąga na światło dzienne propagandowe elementy działań BH wraz z powielaniem przez nich antysyryjskiej retoryki przemysłu medialnego i „praw człowieka” [82].

Lista „humanitarnych” formacji jest długa, a lista ich podżegających do wojny kłamstw nawet jeszcze dłuższa [patrz: “Human Rights” front groups (“Humanitarian Interventionalists”) warring on Syria (Frontowe grupy „obrońców praw człowieka” („humanitarni interwencjoniści”) prowadzący wojnę z Syrią)] [83].

Sprawa dzielnicy Jarmuk

Katastrofa Jarmuku [84], dzielnicy Damaszku niegdyś zamieszkanej przez ponad milion osób, z czego według ONZ 160 tys. było palestyńskimi uchodźcami, była użyta przez organizacje „humanitarne”, aby grać na emocjach i jeszcze bardziej wprowadzać zamieszanie wśród popierających Palestynę na temat Syrii i traktowania przez państwo syryjskie Palestyńczyków. W rzeczywistości Syria była jednym z największych stronników i przyjaciół Palestyny, zapewniając palestyńskim uchodźcom jakość życia równą Syryjczykom, w tym darmową edukację, opiekę zdrowotną i inne usługi społeczne. Tego samego nie można w żadnym stopniu powiedzieć o żadnym z sąsiadujących z Palestyną państw, gdzie pozbawieni godności Palestyńczycy tkwią w rozpaczliwych warunkach w obozach uchodźców, pozbawieni praw do zatrudnienia oraz dostępu do dobrej jakości ochrony zdrowia i edukacji.

ONZ, przemysł „praw człowieka” i media zaciemniają sprawę Jarmuku [85], ignorując bądź wybielając zarówno obecność różnych terrorystycznych grup, jak i rolę niektórych palestyńskich frakcji w umożliwianiu tym grupom wstępu, a także walce u ich boku przeciw syryjskiemu rządowi [86]. Ponadto „gadające głowy” wyraźnie ignorują zorganizowane przez rząd ewakuacje mieszkańców Jarmuku do miejsc schronienia zapewnionych przez rząd, lokalne wspólnoty czy ONZ. Podobnie ignorują udokumentowane, powtarzające się, stałe ataki terrorystyczne na rozdzielających pomoc (rządową i z innych źródeł) oraz na antyterrorystyczne demonstracje mieszkańców tej damasceńskiej dzielnicy.

Podczas jednej z takich demonstracji, która miała miejsce w maju 2013 r., jej uczestnicy znaleźli się pod ostrzałem tzw. „rebeliantów”. Obecny na miejscu Tim Marshall z brytyjskiej stacji Sky News donosił: „Niektórzy krzyczeli do nas: ‘Proszę, powiedzcie światu prawdę! Nie chcemy tu bojowników, chcemy, żeby wojsko ich zabiło!’ (…) Około tysiąc osób brało udział w demonstracji. (…) Strzelanina zaczęła się prawie natychmiast. Upadł mężczyzna, za nim następni. (…) Kiedy przechodzili obok nas mężczyzna zatrzymał się i krzyczał, że jest pewien, że bojownicy nie są Syryjczykami lecz ludźmi opłaconymi żeby przybyć do Damaszku i zabijać ludzi…” [87].

W artykule z kwietnia 2015 r. „Who Are the Starving and Besieged Residents of Yarmouk and Why Are They There?” (Kim są głodujący i oblężeni mieszkańcy Jarmuku i dlaczego tam są?) Paul Larudee dociekał: „Kim są cywile, którzy tam zostali i dlaczego odmawiają ewakuacji do zewnętrznych miejsc schronienia, która była udziałem tak wielu pozostałych? Kierujący na miejscu pomocą humanitarną informują (poprzez kontakty osobiste), że niektórzy z nich nie są z Jarmuku i niektórzy nie są Palestyńczykami. To rodziny syryjskich i zagranicznych bojowników, którzy chcą obalić zbrojnie rząd Syrii, przy czym część z nich przybyła z sąsiadujących z Jarmukiem dzielnic, takich jak ostoja Daesh, Hadżar al-Aswad” [88]. Artykuł następnie przedstawił zagadnienia:

• zezwolenia przez syryjski rząd na dostawy pomocy żywnościowej dla dzielnicy: „pozwoliły one na składowanie dostaw na skraju obozu, co umożliwiło cywilom gromadzenie i dystrybucję żywności (…)”;

• taktyki oblężenia stosowanej przez syryjskie wojsko (połączonej z ewakuacją cywili): „Celem jest usunięcie cywili z największego możliwego obszaru, następnie zaatakowanie wroga lub spowodowanie poddania się (…)”.

Analityk S. Narwani zauważyła, że „...rząd syryjski ma pełne prawo blokować obszar graniczny między Jarmukiem a Damaszkiem, aby zapobiec wkroczeniu ekstremistycznych strzelców do stolicy. Byłam w Jarmuku kilka razy, w tym w zeszłym roku, i rozmawiałam z ludźmi rozdzielającymi pomoc w obozie, w tym z UNRWA [Agencja Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie]. Ich zdaniem syryjski rząd pomaga w dostarczaniu pomocy i żywności dla uchodźców w obozie – w przeciwieństwie do tego, co głoszą zachodnie narracje i aktywiści takich organizacji jak EI [Electronic Intifada] (…) większość, z których nie postawiła stopy w Jarmuku od wczesnych dni konfliktu”.

Mimo, że liczba 18 tys. Palestyńczyków pozostałych w Jarmuku mogła być prawidłowa w październiku 2013 r., dziś, po ewakuacji tysięcy ludzi, antysyryjskie publikacje wiąż przytaczają tę liczbę. Dziennikarka Lizzie Phelan, która odwiedziła Jarmuk we wrześniu 2015 r., twierdzi, że liczba ta wynosi obecnie ok. 4 tys. [89].

Większość mediów i grup obrońców praw człowieka nie informuje o tym, że palestyńscy bojownicy  walczą wraz z SAA, w Jarmuku i innych częściach Syrii, przeciw sprzymierzonym z NATO bojownikom [90]. Al Masdar News donosiła w czerwcu 2015 r.: „ISIS początkowo wszczął udaną ofensywę w obozie Jarmuk w marcu; jednakże, po wspólnej kontrofensywie PFLP-GC [Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny – Dowództwo Generalne], Fatah Al-Intifada, Armii Wyzwolenia Palestyny (PLA) i członków Aknef Al-Maqdis, ISIS został zmuszony do wycofania się do południowego sektora dzielnicy, utrzymując pod kontrolą jedynie oś południową” [91].

Artykuł S. Narwani „Stealing Palestine: Who dragged Palestinians into Syria’s conflict?” (Kradnąc Palestynę: Kto wciągnął Palestyńczyków w konflikt w Syrii?) jest lekturą obowiązkową, aby zrozumieć obecną w Syrii w zakresie Palestyńskich uchodźców [92]. Co do samych Palestyńczyków, Ruch Solidarności z Syrią (Syria Solidarity Movement) opublikował oświadczenie, w którym podkreśla się, że „ponad 1101 palestyńskich grup i pojedynczych osób deklaruje swoją solidarność z syryjskim ludem i państwem” [93]. Wśród sygnatariuszy znajdują się arcybiskup Jerozolimy Atallah Hanna, Palestyńskie Forum Ludowe, palestyńscy mieszkańcy Jarmuku.

Seryjni chemiczni przestępcy pozostają na wolności

Izrael częściej niż raz użył zakazanej chemicznej i innej broni przeciw ok. 2 mln Palestyńczyków uwięzionych w Gazie [94]. Podczas izraelskiej masakry Gazy w 2008/2009 r., armia izraelska zrzuciła biały fosfor [95] na szkoły przechowujące przesiedlone palestyńskie rodziny, domy [96] i szpitale [97] (zebrałam wówczas tego dowody na wideo, zdjęciach i w relacjach świadków). Izrael użył także broni DIME na Palestyńczykach w Gazie [98]. Mimo to Izrael pozostaje bezkarny, otrzymując corocznie coraz więcej miliardów dolarów i nowe uzbrojenie. Także USA nigdy nie zostały pociągnięte do odpowiedzialności za przestępcze używanie w szerokim zakresie broni chemicznej, np. na mieszkańcach Wietnamu [99] czy Iraku.

USA i organizacje obrońców praw człowieka wielokrotnie – i bez dowodów – oskarżały Syrię o użycie sarinu, następnie gazu chlorowego, które to zarzuty zostały bezspornie obalone. Ustalenia śledztwa Seymoura Hersha [100], dotyczącego ataków z użyciem sarinu były tak obciążające, że media głównego nurtu w USA nie zdecydowały się na ich publikację.

Odpierając zarzuty z maja 2015 r. dotyczące ataków z użyciem gazu chlorowego – po których, jak zawsze grupy obrońców praw człowieka wzywały do ustanowienia strefy zakazu lotów – S. Gowans pisał: „Jako broń, gaz chlorowy jest nadzwyczaj nieefektywny. Jest śmiertelny jedynie w wysoko skoncentrowanych dawkach i kiedy interwencja medyczna nie jest natychmiastowo dostępna. Jest znacznie mniej skuteczny niż broń konwencjonalna. Dlaczego zatem armia syryjska miałaby używać wysoce nieefektywnej broni, potępionej przez światową opinię publiczną, której użycie dostarczyłoby USA pretekstu do bezpośredniej interwencji militarnej w Syrii, jeśli dysponuje znacznie bardziej skuteczną bronią konwencjonalną, nie będącej przedmiotem potępienia ze strony światowej opinii publicznej, której użycie nie dostarcza USA pretekstu do interwencji?” [101].

T. Anderson analizował ataki w Gutcie w sierpniu 2013 r., wskazując, że:

• śledczy ONZ Carla del Ponte dysponowała zeznaniami ofiar, że „buntownicy” użyli sarinu w trakcie poprzedniego ataku;

• tureckie siły bezpieczeństwa [przechowywały? – luka w tekście – przyp. tłum.] w domach bojowników Dżabhat al-Nusra;

• istnieją dowody manipulacji materiału filmowego o atakach w Gutcie;

„rodzice identyfikowali dzieci na podstawie zdjęć dzieci porwanych 2 tygodnie wcześniej w Latakii”;

„broń chemiczna została dostarczona przez Saudyjczyków grupom ‘rebeliantów’, niektórzy miejscowi umarli wskutek nieumiejętnego obchodzenia się z nią”;

„3 z 5 ataków miały miejsce ‘przeciw żołnierzom’ lub ‘przeciw żołnierzom i cywilom’”.

Interwencjoniści wielokrotnie oskarżali syryjski rząd o używanie broni chemicznej, tymczasem prawdziwi przestępcy pozostają na wolności [102].

Przeciw podżeganiu, za pokojem

Syryjska agencja SANA informowała, że Stały Przedstawiciel Syrii przy ONZ, dr Baszar al-Dżafari, stwierdził w maju 2015 r., że podżeganie do wojny i rozpowszechnianie kłamstw na temat Syrii jest rażącym pogwałceniem rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ nr 1624 z 2005 r. oraz dziennikarskiej – jakiejkolwiek – etyki [103].

Syryjskie media, próbujące ukazać rzeczywistość zaatakowanej Syrii, same były wielokrotnie celem ataków, czego media głównego nurtu nie chcą przyjąć do wiadomości [104].

W sytuacji, w której NATO naciska na ustanowienie „bezpiecznej strefy”, mając na myśli „strefę zakazu lotów” w celu bombardowania Syrii, antywojenni aktywiści i dziennikarze muszą demaskować kłamstwa antysyryjskich rządów i grup na rzecz „praw człowieka”, a także muszą szerzyć prawdę o wojnie Syrii przeciw terroryzmowi.

Od początku prac nad tym artykułem doszło do znaczącej zmiany sytuacji w wojnie Syrii przeciw wspieranemu z zagranicy terroryzmowi, konkretnie chodzi o ostatnie naloty sił powietrznych Rosji przeciw Daesh i spółce. Ten wzrost rosyjskiego wsparcia dla Syrii – wskutek którego rosyjskie samoloty w kilka dni zlikwidowały więcej członków Daesh i innych wspieranych przez Zachód terrorystów oraz ich obozów szkoleniowych niż kierowana przez USA koalicja przez cały rok – jest punktem zwrotnym w wojnie przeciw Syrii [105]. Jak można było przewidzieć, korporacyjne media wychodzą z siebie, aby demonizować zaangażowanie Rosji, mimo że Rosja została poproszona przed syryjski rząd dokładnie o to, co robi [106].

Ci, którzy dokładnie śledzą sytuację w Rosji, powtarzają to, co przywództwo Syrii twierdzi od lat: aby powstrzymać ISIS i jego wszystkie bratnie terrorystyczne frakcje, oraz aby zapewnić bezpieczeństwo w regionie, należy zaprzestać zbrojenia, finansowania, szkolenia i przerzucania terrorystów i broni do Syrii, zagłuszyć wyznaniową indoktrynację ekstremistycznych szejków z Zatoki, oraz wspierać syryjską armię i jej sojuszników w walce o bezpieczeństwo i stabilność Syrii.

Eva Bartlett jest kanadyjską dziennikarką-wolnym strzelcem i aktywistką zamieszkałą i piszącą w Strefie Gazy, Syrii i Libanie. Link do jej pozostałych artykułów: http://dissidentvoice.org/author/evabartlett/) i  strony internetowej: http://www.ingaza.wordpress.com/
Link do powyższego artykułu w oryginale:
http://dissidentvoice.org/2015/10/deconstructing-the-nato-narrative-on-syria/
Fot. www.timesofisrael.com
Przekład: Jan Leder

_______________________________________
1. http://www.globalresearch.ca/flashback-to-march-29-2011-over-6-million-people-marched-across-syria-in-support-of-president-al-assad/5439442#_blank
2. https://www.youtube.com/watch?v=53_j9wa7QTQ
3. https://www.youtube.com/watch?v=tPnNEa6yw5s&list=PL258AEAFF9DFDAF34&index=77#_blank
4. http://www.syriasolidaritymovement.org/demonstrations-in-support-of-syrian-government/
5. https://www.youtube.com/watch?v=rNEFfdTNaqk#_blank
6. https://www.youtube.com/watch?v=ZH-wVhsZwlU
7. http://english.irib.ir/news/world/west-asia/item/212010-syrians-hold-pro-government-rallies,-voice-solidarity-with-army#_blank
8. http://www.informationclearinghouse.info/article35176.htm
9. http://www.syriasolidaritymovement.org/2014-presidential-elections/#_blank
10. http://www.counterpunch.org/2014/06/06/the-bankrupt-war-on-syria/#_blank
11. https://ingaza.wordpress.com/2014/05/30/syrians-flock-to-vote-in-lebanon/
12. https://ingaza.wordpress.com/2014/09/12/the-terrorism-we-support-in-syria-a-first-hand-account-of-the-use-of-mortars-against-civilians/
13. http://www.globalresearch.ca/why-syrians-support-bashar-al-assad/5405208#_blank
14. http://www.handsoffsyriasydney.com/faqs/what-has-the-syrian-government-done-to-address-the-demands-of-its-people/
15. https://gowans.wordpress.com/2013/05/21/what-the-syrian-constitution-says-about-assad-and-the-rebels/#_blank
16. https://www.youtube.com/watch?v=aQofekjE7Ac#_blank
17. https://ingaza.wordpress.com/2015/06/04/tharappel-how-has-syrias-political-system-changed-over-the-course-of-the-war/#_blank
18. http://l.facebook.com/l.php?u=http://www.refworld.org/cgi-bin/texis/vtx/rwmain?docid=5100f02a2&h=UAQFo7d5C&s=1#_blank
19. http://www.invent-the-future.org/2013/09/decriminalising-bashar/#_blank
20. https://www.youtube.com/watch?v=2Kwd-8lJUhI
21. http://syriahr.com/#_blank
22. https://www.rt.com/news/317813-sohr-visit-syria-long/
23. http://english.al-akhbar.com/node/4645#_blank
24. https://www.facebook.com/notes/jay-tharappel/whos-responsible-for-the-civilian-death-toll-in-syria/10153338721489339
25. http://www.almasdarnews.com/article/jaysh-al-islam-suffers-unexpected-setbacks-douma/
26. http://www.vdc-sy.info/index.php/en/martyrs/1/c29ydGJ5PWEua2lsbGVkX2RhdGV8c29ydGRpcj1ERVNDfGFwcHJvdmVkPXZpc2libGV8ZXh0cmFkaXNwbGF5PTB8MT1IaXNoYW0rQWJkK2FsLUF6aXorYWwtU2hhaWtoK0Jha3JpfA==
27. http://www.globalresearch.ca/americas-imperial-left-and-the-proxy-war-against-syria/5343850
28. http://www.counterpunch.org/2015/07/21/mythology-barrel-bombs-and-human-rights-watch/
29. http://www.huffingtonpost.com/2015/01/15/syria-rebel-truce_n_6478226.html?ncid=txtlnkusaolp00000592
30. http://www.huffingtonpost.com/2015/01/15/syria-rebel-truce_n_6478226.html?ncid=txtlnkusaolp00000592
31. http://www.btselem.org/download/20090909_cast_lead_fatalities_eng.pdf
32. http://www.opednews.com/articles/Syria-how-the-violence-be-by-Tim-Anderson-130513-875.html#_blank
33. http://www.handsoffsyriasydney.com/articles/who-fired-the-first-shot/#_blank
34. http://rt.com/op-edge/157412-syria-hidden-massacre-2011/#_blank
35. https://www.youtube.com/watch?v=Ew9moHwJKiE
36. http://www.trans-int.com/wordpress/index.php/2014/04/14/father-frans-on-the-syrian-rebellion-the-protestors-shot-first/
37. Por. artykuł Sharmine Narwani „Surprise Video Changes Syria „Timeline”” (Niespodziewane wideo zmienia „kalendarium wydarzeń” w Syrii) http://english.al-akhbar.com/blogs/sandbox/surprise-video-changes-syria-timeline#_blank
38. http://www.opednews.com/articles/In-Defence-of-the-Syrian-A-by-Tim-Anderson-130702-40.html
39. https://www.youtube.com/watch?v=f6zGwjj0lDc#_blank
40. J.w.; http://australiansforreconciliationinsyria.org/fact-or-fiction/#_blank
41. Por. artykuł Prem Shankar Jha „Syria – Who fired the first shot?”, http://www.premshankarjha.com/2014/02/27/syria-who-fired-the-first-shot/
42. [Patrz szczegółowa polemika T. Andersona „The Houla Massacre Revisited: “Official Truth” in the Dirty War on Syria” (Ponowna analiza masakry w Huli: „oficjalna prawda” w brudnej wojnie przeciw Syrii), http://www.globalresearch.ca/houla-revisited-official-truth-in-the-dirty-war-on-syria/5438441#_blank. W tym samym artykule Anderson opisuje masakrę 245 osób w Darajji w sierpniu 2012 r. oraz masakrę do 150 wieśniaków w Akrab w grudniu 2012 r.
43. http://australiansforreconciliationinsyria.org/massacre-in-lattakia-august-2013/#_blank
44. http://rt.com/news/adra-syria-massacre-witnesses-355/#_blank
45. http://www.globalresearch.ca/the-liberation-of-the-syrian-city-of-adra-held-hostage-by-us-sponsored-death-squads/5363329#_blank
46. [patrz: „The Terrorism We Support in Syria: A First-hand Account of the Use of Mortars against Civilians” (Terroryzm który wspieramy w Syrii: relacja z pierwszej ręki o użyciu moździerzy przeciw cywilom), https://ingaza.wordpress.com/2014/09/12/the-terrorism-we-support-in-syria-a-first-hand-account-of-the-use-of-mortars-against-civilians/#_blank.
47. http://www.presstv.com/Detail/2015/06/22/416947/Syria-UN-envoy-Bashar-Jaafari-terrorists-Turkey-Jordan-Israel
48. http://21stcenturywire.com/2015/01/20/israel-joins-forces-with-isis-tel-aviv-bombs-syria-for-sixth-time-in-18-months/; http://www.haaretz.com/news/diplomacy-defense/1.535502; http://www.globalresearch.ca/israel-bombs-syria-is-it-prelude-towards-a-full-scale-war/5470586.
49. http://www.jpost.com/Middle-East/Report-Israel-treating-al-Qaida-fighters-wounded-in-Syria-civil-war-393862
50. http://www.presstv.com/Detail/2015/05/24/412578/Syria-militant-treat-Israel-hospital
51. http://www.timesofisrael.com/yaalon-syrian-rebels-keeping-druze-safe-in-exchange-for-israeli-aid/
52. http://untribune.com/un-peacekeepers-observe-idf-interacting-al-nusra-golan/
53. http://www.heritage.org/research/lecture/beyond-the-axis-of-evil
54. http://landdestroyer.blogspot.ca/2013/09/us-planned-syrian-civilian-catastrophe.html#_blank
55. http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=TY2DKzastu8#_blank
56. http://www.newyorker.com/reporting/2007/03/05/070305fa_fact_hersh?currentPage=all#_blank
57. http://www.brookings.edu/~/media/research/files/papers/2009/6/iran%2520strategy/06_iran_strategy.pdf#_blank
58. https://www.washingtonpost.com/world/us-secretly-backed-syrian-opposition-groups-cables-released-by-wikileaks-show/2011/04/14/AF1p9hwD_story.html
59. https://gowans.wordpress.com/in-the-news/#_blank;
60. https://www.youtube.com/watch?v=Kz-s2AAh06I#_blank; http://www.globalresearch.ca/former-french-foreign-minister-the-war-against-syria-was-planned-two-years-before-the-arab-spring/5339112#_blank
61. http://www.nytimes.com/2012/06/21/world/middleeast/cia-said-to-aid-in-steering-arms-to-syrian-rebels.html?_r=0
62. http://topics.nytimes.com/top/reference/timestopics/organizations/c/central_intelligence_agency/index.html?inline=nyt-org
63. http://www.rt.com/op-edge/198560-serena-shim-killed-journalists-hypocrisy/; http://www.rt.com/news/197512-serena-shim-iran-turkey/
64. https://www.youtube.com/watch?v=lgXPW2q7v9M
65. http://presstv.com/Detail/2015/07/06/419087/Syria-US-Turkey-Qatar-Saudi-Arabia#_blank
66. http://rt.com/op-edge/229215-united-nations--syria-ambassador/
67. http://www.presstv.com/Detail/2015/07/25/421778/us-syria-rebel-isil
68. http://journal-neo.org/2015/05/25/washington-confesses-to-backing-questionable-actors-in-syria/#_blank
69. http://acloserlookonsyria.shoutwiki.com/wiki/Farouk_Brigade
70. http://21stcenturywire.com/2015/09/01/white-helmets-new-breed-of-mercenaries-and-propagandists-disguised-as-humanitarians-in-syria/
71. http://journal-neo.org/2014/08/06/hrw-human-rights-watch-or-hypocritical-representatives-of-washington-part-2/#_blank
72. http://www.handsoffsyriasydney.com/articles/ken-roth-keeps-on-digging/#_blank
73. http://www.gettyimages.co.uk/detail/news-photo/general-view-shows-destruction-in-the-hamidiyeh-news-photo/469041930#_blank
74. http://landdestroyer.blogspot.ie/2012/08/amnesty-international-is-us-state.html#_blank; http://landdestroyer.blogspot.com/2012/03/surpise-soros-is-convicted-criminal.html#_blank; http://www.hrw.org/partners#_blank; http://www.voltairenet.org/Hillary-Clinton-aide-at-the-helm#_blank
75. http://dissidentvoice.org/2015/05/eight-problems-with-amnestys-report-on-aleppo-syria/#_blank
76. http://www.counterpunch.org/2015/03/31/humanitarians-for-war-on-syria/
77. http://en.wikipedia.org/wiki/Iraqi_no-fly_zones
78. http://www.avaaz.org/en/libya_no_fly_zone/
79. https://secure.avaaz.org/en/syria_safe_zone_loc_rb/?bbdPHab&v=56180
80. http://dissidentvoice.org/2015/04/seven-steps-of-highly-effective-manipulators/
81. http://www.mensjournal.com/magazine/the-most-dangerous-job-in-the-world-syrias-elite-rescue-force-20141210#_blank
82. http://21stcenturywire.com/2015/09/01/white-helmets-new-breed-of-mercenaries-and-propagandists-disguised-as-humanitarians-in-syria/
83. https://ingaza.wordpress.com/human-rights-front-groups-humanitarian-interventionalists-warring-on-syria/
84. http://www.syriasolidaritymovement.org/yarmouk/ssm-statement-on-yarmouk/
85. http://www.syriasolidaritymovement.org/yarmouk/
86. http://sana.sy/en/?p=56474
87. http://news.sky.com/story/1091428/syria-civilians-come-under-fire-from-rebels#_blank
88. http://dissidentvoice.org/2015/04/who-are-the-starving-and-besieged-residents-of-yarmouk-and-why-are-they-there/#_blank
89. https://www.youtube.com/watch?v=KyMzI6Q9JWI
90. http://www.almasdarnews.com/article/palestinians-fight-off-al-qaeda-in-nayrab-while-the-syrian-army-advances-in-east-aleppo/
91. http://www.almasdarnews.com/article/palestinian-militias-force-isis-out-of-yarmouk-camp/
92. http://rt.com/op-edge/203907-palestine-syria-shelling-clashes-conflict/#_blank
93. http://www.syriasolidaritymovement.org/2015/07/16/statement-of-palestinian-groups-and-individuals-in-the-occupied-homeland-refugee-camps-and-the-diaspora-about-the-global-war-on-syria-3/
94. http://www.vtjp.org/background/gazaweapons.php
95. https://ingaza.wordpress.com/2009/01/17/white-phosphorous/
96. https://ingaza.wordpress.com/2009/02/04/next-time-it-will-hurt-more/
97. https://ingaza.wordpress.com/2009/01/20/from-el-wafa-to-arafa/
98. http://www.counterpunch.org/2015/07/21/mythology-barrel-bombs-and-human-rights-watch/
99. http://www.invent-the-future.org/2015/04/fight-to-win-how-the-vietnamese-people-rose-up-and-defeated-imperialism/
100. http://www.lrb.co.uk/2013/12/08/seymour-m-hersh/whose-sarin
101. https://gowans.wordpress.com/2015/05/20/the-concept-of-wmd-and-its-use-against-syria-in-the-propaganda-systems-of-western-states/#_blank; Patrz także artykuł Gowansa „New York Times Complicit in Spreading False Syria Allegations” [NYT współwinny szerzeniu fałszywych oskarżeń wobec Syrii] https://gowans.wordpress.com/2015/05/20/the-concept-of-wmd-and-its-use-against-syria-in-the-propaganda-systems-of-western-states/#_blank
102. http://www.globalresearch.ca/chemical-fabrications-east-ghouta-and-syrias-missing-children/5442334#_blank
103. http://sana.sy/en/?p=42601
104. Por. Media Black-Out on Arab Journalists and Civilians Beheaded in Syria by Western-Backed Mercenaries [Medialna zmowa milczenia na temat arabskich dziennikarzy i cywilów zdekapitowanych w Syrii przez popieranych przez Zachód najemników], http://www.globalresearch.ca/media-black-out-on-arab-journalists-and-civilians-beheaded-in-syria-by-western-backed-mercenaries/5411627
105. http://21stcenturywire.com/2015/10/05/isis-on-the-run-russian-airstrikes-totally-obliterate-terrorist-forces-in-just-72-hours/
106. http://21stcenturywire.com/2015/09/30/anti-putin-propaganda-begins-moderate-terrorists-complain-russia-bombed-them/

Czytany 24646 razy